Na een kort ‘ziekbed‘ van een paar dagen mocht ik me eindelijk weer in de zon begeven. Tijd om de bezienswaardigheden van Jerevan te verkennen en aan het Mashrutka-systeem van de stad om te leren gaan.

img_3073

Nauwelijks zichtbaar, maar in de verte torent de Ararat boven de stad uit (boven het Ararat-reclamebord op het gebouw). De berg ligt net in Turkije, maar heeft een bijna mythische status voor Armeniërs.

Even een paar korte woorden over de periode tussen 25 en 28 juli:

  • We zijn verhuisd van het Envoy Hostel naar het veel goedkopere Theatre Hostel aan de Tigran Mets prospekt.
  • Tristan kreeg blaren van zijn zonnesteek, dus we gingen een tweede keer naar het Niari Medical Centre aan de andere kant van de stad.
  • We bleven maar goede verhalen horen over Nagoro-Karabakh. Misschien moeten we dat niet-bestaande land bij een volgend bezoek aan Armenië toch nog maar een keer bezoeken.
  • Ik kreeg geen rekening van het ziekenhuis. Ze hadden aangenomen dat de verzekering dat zou hebben gedekt. De verzekeringsmaatschappij wist van niets, maar ‘vond het niet erg’.

Maargoed, Jerevan.

Read the rest of this entry »

25 juli. Om vier uur werd ik wakker en besloot ik eens op te zoeken wat de symptomen van een zonnesteek eigenlijk zijn. Koorts: check. Koppijn: check. Misselijkheid: check. Slecht slapen: check. Rillingen: check. Duizeligheid: check. Bloeddoorlopen ogen: check. Ik belde mijn reisverzekering, die adviseerde een ziekenhuis op te zoeken. De receptioniste van het hostel schreef mijn klacht in het Armeens op en regelde een taxi naar het ziekenhuis.

IMG_3027.JPG

In het Nairi Medical Center aangekomen werd ik zonder al te veel woorden een kamertje ingestuurd, op een bank geplaatst en kreeg ik een thermometer onder mijn oksel. Het briefje deed zijn wonderen, waarna er wat Armeens tussen de verpleegsters werd gewisseld en ik iemand een infuus uit de voorraadkast zag pakken. Ai. Ze vroegen mij om mijn paspoort en mijn verzekering, en wilden een betalingsgarantie van mijn verzekering krijgen. Wéér een duur telefoontje naar Nederland dus. Read the rest of this entry »

De volgende dag bleek dat de zonneschade wat heftiger dan gedacht: het deed pijn, en flink ook. In eerste instantie waren we van plan om vandaag, de 24ste, naar het Svaneti-gebied in het Caucasusgebergte te vertrekken. Met een verbrande rug was een vierdaagse trektocht toch ineens een stuk minder aantrekkelijk.

img_3001

In de “Armenia”, ergens tussen Samtredia en Tblisi. 

Plan B: naar Armenië 

We besloten een plan B op te zetten: met de nachttrein naar Yerevan, de hoofdstad van Armenie, tot we genoeg hersteld waren om weer vier dagen in de volle zon te kunnen gaan lopen. Met name Tristan voelde zich belabberd.

Op naar het kantoor van de Georgische spoorwegen dus. Helaas kwam ik er daar achter dat ik alleen mijn eigen paspoort bij me had, waardoor ik geen tickets kon boeken. Terug naar het hostel dus, om vanaf daar onszelf met alle bagage in een Mashutka te proppen en naar het station te rijden. Voor 54 Lari per persoon (iets meer dan 20 euro) kregen we een enkeltje voor de dagelijkse trein van 15.35 uur naar Yerevan, derde klas.

En dat hebben we geweten. Read the rest of this entry »

Tja, dat waren we even vergeten: in Batumi was het een stuk zonniger dan in Nederland de afgelopen maanden. Maar dat we zelfs bij een bewolkte hemel extreem konden verbranden, dat wisten we niet.

img_2947

Typische bebouwing in Batumi

‘No munny’ in de brandende zon

We waren na een korte wandeltocht en een rit met een Mashutka in Batumi aangekomen, een kustplaats aan de Georgische kust. Daar konden we terecht bij guesthouse Gulnasi, voor ongeveer 8 euro per nacht. Alleen bleek het betalen een probleem te zijn: welk pinautomaat we ook gebruikten, onze pinpassen werden constant geweigerd… Read the rest of this entry »

DSC_0030.JPG

> 1.200 kilometer in 20 uur

We bleven maar kort in Istanbul. Ondanks dat de stad in de 48 uur dat we er waren veilig voelde, bleef het door de mislukte coup onvoorspelbaar. Ik hoop ooit een andere keer naar Istanbul terug te kunnen keren, om de stad wat beter te verkennen. Al zal het er dan niet zo lekker rustig zijn als nu. Read the rest of this entry »

IMG_20160720_095705

Zicht vanaf het hostel op de Aga Sofia

Twee meisjes van de toerist-assistentiedienst roepen wat naar Mustafa, waarmee ik door de stad loop. Hij lacht, en roept wat in het Turks terug en wijst naar mij. “Ik liet zien dat ik een toerist gevonden had”, zegt hij. “Ze hadden eerder tegen mij geklaagd dat er maar geen toeristen waren.”

Mustafa helpt mij een restaurant te vinden waar ik een aantal mensen uit het hostel zou ontmoeten. Eigenlijk werkt hij op een kantoor van de toeristendienst van Istanbul, maar omdat het daar “saai” is, besloot hij zijn vrienden op de straat te helpen. Hij kon mij wel even dat restaurant helpen zoeken – hij stond erop – want hij had alle tijd.

Het gaat duidelijk niet lekker met de toeristenindustrie in Istanbul: de toeristenwijk waarin mijn hostel staat, is uitgestorven en van rijen bij het achtste wereldwonder, de Aga Sofia, en de Sultanamhet (de Blauwe Moskee) was geen sprake.

Alleen in de minder toeristische wijken, zoals de wijk waarin de Egyptische bazaar staat, is het druk. Volgens een Turkse vriend zijn de Turken aan het hamsteren. De situatie zou vanavond uit de hand kunnen lopen.

Volgens de weinige buitenlanders die in het hostel wonen valt alles wel mee. Chris, een Fransman: “I was at the airport at the day of the terrorist attack. I’m no hero. But it could have been me. I’m still here, I feel safe.”

Op straat is het rustig, al zijn er wel mannetjes die Turkse vlaggen verkopen. De vlaggen vinden gretig aftrek: een groep vrouwen met zwarte chadors koopt er meteen drie.

Gisteravond, toen Tristan en ik onderweg waren van Istanbul Atatürk airport naar Eminonu, de wijk van kans hostel, stuitten we op de overblijfselen van een protest. Overal mannen en vrouwen gehuld in Turkse vlaggen, Erdoğan-hoofdbanden en toeterende auto’s met Turkse vlaggen over de motorkap.

DSC_0019

Woensdagavond is het een stuk rustiger op straat, en zijn er een stuk minder Turkse vlaggen te zien. Wel zijn veel winkels gesloten en veel straten in Beygolu, de wijk rond de beroemde Galata-toren, uitgestorven.

Met moeite vinden we een kebabtent met de beste kebab die ik in tijden heb gehad, om daarna terug te gaan naar ons hostel, om in het donker nog even naar de Aga Sofia te kijken. Dat was dan Istanbul weer: morgen wacht ons een busrit van meer dan 20 uur, op naar de Georgische grens!

 

 

 

cropped-img_3050.jpgDe tas is ingepakt, maar zelf ben ik er nog niet helemaal klaar voor. Denk ik.

Ik ga namelijk weer op reis, wéér op zo’n rotvaart door de wereld heen. En daar zal ik vanaf deze plek over gaan vertellen.

Ik weet het, het is ruim twee jaar geleden dat ik voor het laatst wat op mijn site heb geplaatst. Als je één van mijn volgers bent, dan bij deze mijn excuses voor die enorme periode.

Ik zal het goedmaken. EchtRead the rest of this entry »