Eén trein per dag

Ik werd om 7 uur wakker. Die trein zou ik dus nooit meer halen: tijd om me nog maar eens even om te draaien.
Helaas was ik vergeten dat er maar één trein per dag naar Vilnius vertrekt, dus ik was veroordeeld tot nog een dag Warschau. Met rode oogjes naar de receptie dus maar. Voor 35 zloty (ongeveer 8 euro) is mijn lot bezegeld: ik heb nog eens 24 uur in Warschau.

BOOM! Machinegeweer en granaatwerper in het Museum van de Warschause Opstand

BOOM! Machinegeweer en granaatwerper in het Museum van de Warschause Opstand

Ik lap mezelf zo goed en zo kwaad als het gaat op en ga doen wat gisteren niet kon: naar het Museum Powstania Warszawaskiego. Voor zes zloty ben je binnen. Tip: op maandag is de entree voor het museum gratis.

Guns, rain and lots of spaghetti

In het museum is veel te zien. Zo kun je door riolen kruipen, een 3D-vlucht maken boven het verwoeste Warschau en, als je van lezen houdt, het hele verhaal van de opstand van 1944 doorgronden. In korte filmpjes vertellen oude partizanen over de verschillende methoden en wapens die ze tegen de Duitsers opnamen. Vooral de getallen van de gedode burgers zijn indrukwekkend. Alleen al tijdens de opstand van 1944 kwamen er ongeveer 16.000 partizanen om, terwijl er in totaal zo’n 200.000 Warschauers gedood werden. Daarnaast zijn de Warschause Joden praktisch volledig uitgemoord. Het museum is ideaal om te ontdekken waarom Warschau tegenwoordig is zoals het is, maar ook als je gewoon van wapens houdt kom je wel aan je trekken. Minstens 80 MP40’s, Mausers, Maxims en ander hoogbejaard oorlogstuig staat opgesteld in vitrines. Via filmpjes vertellen partizanen anekdotes over ‘hun’ geweer. “I miss my rifle…” Kinderen drentelen met grote ogen rond: het Pools nationalisme wordt  met de paplepel ingegoten.

Maar dodelijk vermoeid is dat allemaal niet zo heel boeiend, dus na een uur of twee sta ik weer buiten. Het regende al de hele dag en de sneeuw die gisteren nog de straten bedekte, is inmiddels verworden tot één grote natte, grijze smurrie. Ik maak even een gratis toertje met de tram door de stad (er wordt toch nooit gecontroleerd) en bezoek even het ‘Tombe of the Unknown Soldier’, waar twee erewachten in de kou staan te kleumen.

Terug in het Oki Doki hostel doe ik mee aan de Spaghetti Night en ga ik voor de verandering maar eens zonder veel alcohol op tijd naar bed. Kijken of ik morgen wél de trein haal.

This slideshow requires JavaScript.