Quo Patet Orbis

‘Quo Patet Orbis’, vrij vertaald ‘tot waar de wereld reikt’, dat is de spreuk die ik aan de komende trip zou willen plakken. Komende vrijdag, na mijn college ‘Media in Russia’, stap ik op de bus voor een rit van ruim 1400 kilometer naar Verder Noordelijk Dan Ik Ooit Geweest Ben. Naar Heel Koud. Naar Boven De Poolcirkel. Want vrijdag vertrek ik naar Inari, Finland.

Het is de eerste keer in lange tijd dat ik op een volledig begeleide reis ga. De laatste keer dat ik dat deed, was ik vijftien. Sindsdien heb ik altijd mijn eigen tripjes georganiseerd, dus ik ben benieuwd hoe dit me gaat bevallen. Ik hoop dat ik geen last krijg van ontsnappingsdrang, maar gelukkig zijn de weersvooruitzichten interessant. Ik zit er van acht tot dertien maart en in die periode is het ongeveer -17 graden Celsius ‘s nachts, -10 overdag en zeven uur per dag zon. Lekker weer om na een sauna het ijsbad in te duiken en koud genoeg om een individuele trektocht te ontmoedigen. Of we het noorderlicht gaan zien? Kansen zijn volgens Aurora Forecast klein, maar wie weet, ik zit er tenslotte vijf nachten.

Santa prepare, bad kids are coming

De route wordt geheel afgelegd per bus. Dat is jammer voor mij, want ik heb een hekel aan nachtbussen. Maar wellicht kan ik zo nog wat geld verdienen door uit Estland meegesmokkelde Vana Tallinn en Viru Vodka te verkopen tijdens de plaspauzes. Onderweg maken we nog even een stop bij Santa Claus Village, een soort Efteling over de dikke Cola-kerstman. Een min of meer Amerikaans product, maar de Finnen zijn er trots op, dus moet er blijkbaar even gestopt worden. Verder is er waarschijnlijk ook de mogelijkheid om een sledehondenrit te maken en andere onvermijdelijke toeristische crap. Het enige wat volgens mij wél mist, zijn Iglo’s. Of nee, dat deden de Inuït. We zullen zien!

De route

Noorderlicht