Sneeuwwoestijn

Misschien kan je je voorstellen hoe het er uit ziet: twee inwoners per vierkante kilometer. Ik kon dat niet, maar sinds mijn weekend in Lapland begin deze maand wel. Prachtig leeg.

IMG_3733

Dag 1, 8 maart – I hate touringcars

Het is even geleden, maar op 8 maart vertrok ik per bus naar het absolute Noorden. Het zou een rit van 1400 kilometer en 26 uur bus worden, maar we hadden er zin in. Bepakt en bezakt vertrokken we naar de bus. De Hollanders van het Raatuse waren gekleed op het koudste weer en voorzien van alles waarvan we vermoedden dat we het nodig hadden. Om 15.30 verlieten we Tartu en tegen 19.00 uur kwamen we aan bij de veerhaven in Tallinn. Daar moesten we van bussen switchen, want de microfoon deed het niet. Reden voor onze reisleidster om iedereen zijn bagage naar de andere bus te laten sleuren.

Na een snelle check-in liepen we langs de enorme alcoholshops in de ferryterminal naar de veerboot. Twee uur later zagen we de lichtjes van Helsinki dichterbij komen. Hier was de Baltische Zee al dichtgevroren, dus het was goed koud. Veel tijd om iets van Helsinki te zien hadden we niet, we werden snel weer in de bus gepropt. Op naar Rovaniemi!

Een lekkere rit was het niet. De stoelen waren geen pretje voor lange mensen en het rijgedrag van onze Estse buschauffeurs maakte het er niet beter op. Inhalen, door de sneeuw ploegen, hard afremmen voor flitspalen. Op een gegeven moment moesten we de snelweg af, maar de buschauffeur had de afslag net gemist. Oplossing volgens onze chauffeurs: vol op de rem en in de achteruit terug naar de afslag. Onderweg maakten we een paar stops bij tankstations. In de bijtende kou (-25 graden Celsius) liepen we wat rondjes voordat we weer voor drie uur opgeborgen werden in de bus.

This slideshow requires JavaScript.

 

Dag 2 9 maart Freezing cold, miles nothing and Aurora Borealis: Welcome in Lapland

Tegen de tijd dat de zon opkwam zaten we zo’n 100 km voor Rovaniemi, de belangrijkste stad in Lapland. De gouden zonnestralen beschenen de centimetersdikke sneeuw op de velden en bomen. De vorst zorgde voor mooie ijsbloemen op de ramen. Ik ben wel eens beter wakker geworden, maar toch was het niet slecht.

Santa Claus Holiday Village: pretentieuze toeristenval

In Rovaniemi maakten we een stop bij een restaurant om te ontbijten, vervolgens gingen we met zijn allen naar Santa’s Village, een zwaar commerciële toeristenval precies op de rand van de poolcirkel. Voor twintig euro kon je op de foto met de kerstman, een ritje van misschien tien minuten in de arreslee kostte zo’n veertig euro. Weinig zin an. Even op de foto bij de poolcirkel en wegwezen. Helaas moesten we wel nog even wachten op een groepje dat per sé een paspoortstempel van Santa’s Village wilde hebben. Kosten: €5,-

In Rovaniemi werd nog even gestopt bij de supermarkt en het Poolcirkelmuseum, waarna we klaar waren voor nog eens vijf uur bussen naar Inari. Dat werd een rit van vijf uur over besneeuwde wegen, waarin we misschien vijftig auto’s tegenkwamen. Af en toe verloor de bus grip, maar dat was geen reden om af te remmen voor onze buschauffeurs. Af en toe passeerden we een dorpje, maar het grootste deel van het landschap bestond uit besneeuwd bos, besneeuwde heuvels en ondergesneeuwde meren. Klinkt saai, maar het bleef fascinerend. Onderweg kwamen we veel sneeuwscooters tegen, die hier zo’n beetje het belangrijkste vervoersmiddel zijn. Mooi leven.

Tegen zonsondergang kwamen we dan bij “the greatest and most beautiful community in Finland“, Inari. Inari stelt niet veel voor: een handvol straten, een supermarkt, het Sami-museum, een kerk, twee café’s en een watervliegtuighaven. Alles in de meest praktische bouwstijl die je je kan voorstellen. De mensen hier leven vooral van de houtkap, de rendierfarms, visserij en toerisme, dus dan heb je ook niet veel nodig.

Ons onderkomen lag nog zo’n zeven kilometer naar het Noord-Westen, waarvoor onze bus wéér over besneeuwde wegen heen moest. Halverwege dook de bus nog even de berm in om een tegenligger te vermijden en toen waren we er. Aan een gigantisch bevroren meer lag dan het Vlastokka Youth Centre. We kregen twee gezellige wooncomplexen met gratis toegang tot de sauna en het ice-hole. En niet te vergeten: gratis plastic sleetjes om mee de helling af te glijden. Prima!

“Guys, guys! The Lights! They are here!” Bijna gillend komt een van de meisjes van de groep voorbij gerend. “It better be no joke”, bromt een van mijn roommates terwijl hij haastig zijn schoenen aantrekt. Als we de helling achter Vlastokka oprennen zien we inderdaad wat groens bewegen in de lucht: mijn eerste zicht op het Noorderlicht. Snel wordt er met app’s gekeken of het nog beter wordt, terwijl het zwakke groene licht zich langzaam over de horizon verspreidt. De groepjes studenten staan doodstil in de sneeuw omhoog te kijken, met af en toe een “ah” en “look! Over there! It’s moving!”.

Op den duur wordt het toch echt te koud buiten en gaat iedereen weer naar binnen, op een paar teleurgestelde nakomers na. Tevreden loop ik terug naar mijn fles Vana Tallinn: op onze eerste dag kregen we meteen de full Lapland-experience.

This slideshow requires JavaScript.

Klik hier voor dag drie, vier en vijf.