The Russian Nighttrain Experience

Opgevouwen en opgepropt zaten we met veel te veel mensen op de zes bedden die onze coupe vormden. Bier en vodka op de tafel, overal chips en mooie verhalen. Terwijl het binnen langzamerhand bloedheet werd, gleden buiten bevroren vlakten voorbij. Over zeven uur en ruim zevenhonderd kilometer moesten we in Moskou aankomen, maar nu dacht niemand daar nog aan. We zaten in een Russische nachttrein en dat zouden we zo veel mogelijk meemaken ook! Twee dronken Russen, op zoek naar meisjes, konden zich daar wel in vinden en mengden zich in de groep, vrolijk Russisch brullend tegen iedereen die ze tegenkwamen. Toen ze hoorden dat ik uit Nederland kwam was het natuurlijk meteen “You smoke?”. Met een ‘нет’, kwam ik er niet vanaf. “O. Блядь! (= vloek) Come. You drink vhiskey-cola with us”, klonk het stomdronken. Met nog een aantal keer ‘нет, спасибо’ kwam ik er niet vanaf, maar gelukkig had een van de twee een meisje ontdekt dat nog wel wakker was. Vervolgens werd de whiskey-cola haar zaak. Tevreden viel ik in slaap.

Halverwege de rit werd ik wakker: de trein was gestopt op een station met voetbalsupporters. Hoop herrie. Een van de supporters keek naar binnen en zag mij kijken: voor hem reden om even goed hard op het raam te bonken.

Môgge Moskou!

De volgende ochtend werd ik wakker door het daglicht om een uur of zes. De trein passeerde net de eerste besneeuwde voorsteden van Moskou. Links en rechts van me lagen de meeste mensen nog te slapen. Maar als je niet meer kan slapen als er buiten allerlei nieuwe dingen te zien zijn zoals ik, dan moet je toch wat. Op mijn buik keek ik naar de voorbij glijdende flats.

IMG_4719

Terwijl de laatste mensen nog bezig zijn met het inpakken van hun spullen komt de trein tot stilstand in het Moskouse Ленингра́дский вокза́л. Stralende zon, staalblauwe lucht, aardige temperatuur: welkom in Moskou.

Voor het station staat alweer onze volgende bus te wachten, die ons naar ons ontbijtadres brengt, een van de Му-Му restaurants. My-My is een van de uit de Stolovaya’s, volkskantines, geëvolueerde selfservice-restaurants. Om mee te gaan met de tijd is het soviet-interieur omgebouwd tot een restaurant met koeien als thema. Vandaar ook “Му-Му”, uitgesproken als Moo Moo.

Nieuwbouw-kathedralen, Kremlin en wolkenkrabbers

Na mijn roebels te hebben uitgegeven aan een veel te duur ontbijt, vertrekt de bus  weer voor een sightsee-rondje. De brede tienbaanswegen van Moskou zijn zo goed als leeg zo vroeg op de zaterdagmorgen. In een zo mogelijk nog sneller ritme raffelt onze nieuwe gids alle bezienswaardigheden af. Onderweg komen we langs een aantal van Stalins wolkenkrabbers en over de oever van de река Москва, de Moskou rivier. De bus parkeert even illegaal langs de kant van de weg om ons een foto van het Kremlin aan de overkant te laten maken. Daarna gaan we door naar de Cathedral of Christ the Savior. Was de Saint Isaacs Kathedraal in Sint Petersburg indrukwekkend, deze was nog vele malen indrukwekkender. Officieel is het de hoogste Orthodoxe kerk in de wereld, met een gigantische koepel en overweldigende gevels. Ook is er een grote ondergrondse zaal onder de kathedraal. Het bizarre is dat je vol bewondering staat te kijken naar een gebouw dat in feite jonger is dan jijzelf: de kathedraal met zijn gigantische gouden koepel is opgeleverd in 2000. De oorspronkelijke kerk stamt van 1860, maar werd in 1930 gesloopt door de Communistische regering vanwege de gouden koepel. Voor een heerser in geldnood is een koepel van twintig ton goud van hoge kwaliteit een erg makkelijke buit, zeker als je toch al een actief anti-religiebeleid voert. De stenen werden gebruikt voor de constructie voor het nabijgelegen metrostation. Na de val van het communisme werd het geld voor de herbouw door de Moskovieten samengebracht en zo staat er tegenwoordig weer een nieuwe kathedraal. Met gouden koepel.

This slideshow requires JavaScript.

Maargoed, na een half uurtje zaten we weer in de bus. De komende uren zouden we vullen met vanuit de bus de stad bekijken. Ben, Florian en ik hadden andere plannen: wij wilden naar de wedstrijd tussen Lokomotiv Moskou and Zenith St. Petersburg, die toevallig die dag gehouden werd in het Lokomotiv-station. De bus zette ons af op een metrostation bij het enorme Pobedy Park, waarna we ruim een half uur lang ondergronds naar de andere kant van de miljoenenstad reisden, naar het station van Lokomotiv, ruim zestien kilometer verderop. Onderweg begon de aanwezigheid van de ОМОН en de metropolitie toch wel een beetje op de zenuwen te werken. “Have fun boys, but please be careful”, had Alina ons op het hart gedrukt.

Локомотив Москва и Зенить Санкт Петербург

Terwijl de rest van de groep in het Kosmonautenmuseum liep, stonden wij in de brandende zon in de rij voor de kaartverkoop, omringd door agressief uit de ogen kijkende OMOH. Een paar minuten na het startsignaal kwam er uit het stadion een gebrul dat klonk alsof het uit de oertijd kwam: 0-1 voor Zenith, en wij stonden nog buiten. Lekker. Vijfentwintig minuten na de aftrap hadden we eindelijk voor een paar honderd roebel kaartjes bemachtigd en konden we, na een zorgvuldige check door gemeen uitziende beveiligers, het stadion binnen. De fles cola in mijn rugzak zorgde nog voor moeilijkheden (stom, vergeten), waardoor mijn beperkte Russisch even op de proef werd gesteld, maar na wat gedoe vond de bewaker het wel genoeg: leegschenken in een plastic beker en naar binnen. En daar zat ik dan: Locomotiv Moskou zien spelen in Moskou. Hoe vaak gebeurt je dat.

This slideshow requires JavaScript.

Na de wedstrijd werden we door een slurf van ОМОН-troepen naar het metrostation geleid. Met de metro gingen we nog even op eigen houtje naar het Kremlin toe, om nog even over het Rode Plein te lopen. Helaas was dat afgezet. Op het moment dat we ons omdraaiden, haalden agenten het hek weg. We bedachten ons geen moment en renden het plein op voor een foto op het vrijwel lege plein. Nog zo’n ding dat bijna niemand gebeurt.

De rest van de dag was geweldig: door het enorme metrosysteem de weg vinden naar ons hotel, om na een korte powernap snel weer de stad in te gaan om wat te eten te vinden. Uiteindelijk haalden we dat in een Stolovaya in een veel te luxueus winkelcentrum, aangevuld met wat Мак Доналдс-voer. Daarna gingen we samen met wat van de Spanjaarden naar het Rode Plein om daar een potje op te voetballen tot de полиция (Politsia) besloot dat het wel genoeg was. Met een grijns stuurde een ietwat dikke agent ons van het plein af. Daarna hingen we nog wat rond om het Kremlin en in de aangrenzende straten, totdat we net voor de sluitingstijd van het metrosysteem de metro naar het hotel namen: eindelijk slapen. Morgen gaan we het Kremlin in.

This slideshow requires JavaScript.