Dag 4, 14 april In het Kremlin

De dag startte met wéér zo’n gigantisch ontbijt in het hotel: pannenkoeken, salades, allerhande koek en gebak, gebakken eieren, cruësli, cornflakes en nog wat onbestemde, onherkenbare zaken.

Daarna gingen we weer met de bus de stad in, naar het Kremlin. Tja, het Kremlin. Voor mij zo’n plek die ik alleen in films en in Metro heb gezien. Ik had nooit verwacht dat het centrum van die andere ex-supermacht zó stil kon zijn.

IMG_4892

Bij de ingang van het Kremlin werd ik nog even tegengehouden: ik had nog een Zwitsers zakmes in mijn zak zitten. Niet dat je daarmee even snel Putin kan omleggen, maar toch, ik moest hem naar de bagageopslag brengen. Gids Alina was niet blij.

Daarna door de grote poort in de hoge rode muren naar binnen. Erewachten aan twee kanten, een vlucht Japanse toeristen die voorbij schiet. Beelden van Breznjev, Chroesjtsjov en de andere grote leiders. Lange rijen klassieke kanonnen. En voor de rest: stilte. De hoge muren filteren het geluid van de miljoenenstad eromheen. Alleen het regelmatige “now take pictures” van onze gids verbrak de rust regelmatig.

This slideshow requires JavaScript.

Wat ik opvallend aan het Moskouse Kremlin vond is de hoeveelheid kathedralen en kerken die op het binnenplein staan. Rond het centrale plein staan er zo’n vier stuks. Tijdens de tijd van de CCCP werd religie in de ban gedaan, maar hoe kon het dan dat de kerken binnen de muren bleven staan? Het antwoord van de gids was dat ze meestal werden gezien als musea voor het volk, over de onderdrukking door religie. De kathedralen worden tegenwoordig weer in beperkte mate gebruikt, maar doordat ze in het Kremlin liggen, gebeurt het maar zelden. Overigens zijn er wel een aantal zestiende-eeuwse gebouwen platgegooid om vervangen te worden door een goed staaltje Soviet-betontechniek.

De erewachten kregen het trouwens niet voor elkaar om een strak gezicht te houden bij de verschillende rare poses die de Italianen bij ze namen.

We kregen daarna nog een korte rondleiding over het Rode Plein. Helaas was Lenins Mausoleum afgesloten vanwege renovatie (een lijk heeft ook behoefte aan een leuke omgeving), dus bleef het bij het nemen van een groepsfoto en het klassieke verhaal dat het Rode Plein eigenlijk het Mooie Plein zou moeten heten. Om maar even snel wikipedia te quoten: “the name came about because the Russian word красная (krasnaya) can mean either “red” or “beautiful” (the latter being rather archaic; cf. прекрасная, prekrasnaya). This word, with the meaning “beautiful”, was originally applied to Saint Basil’s Cathedral and was subsequently transferred to the nearby square. It is believed that the square acquired its current name in the 17th century. “

Helemaal correct is het bovenstaande verhaal niet, want tegenwoordig zijn de woorden красивый (mooi, prachtig) en красный (rood) wel degelijk anders. Vroeger hebben beide woorden dezelfde oorsprong gehad.

Free hugs

De rest van de dag hebben we eigenlijk niet heel veel gedaan. We werden tegen twee uur losgelaten op dé winkelstraat van Moskou, de Tverskaya. Deze straat is 1,3 kilometer lang en is daarmee de langste winkelstraat van Rusland. Blijkbaar is de straat zo populair dat de huurprijzen in deze straat in de top drie van hoogste huurprijzen ter wereld vallen. Gek genoeg was het grootste deel van de panden gevuld met souvenirwinkels (Matroeshkas, heel veel matroeshkas) en shabby uitziende fastfoodzaken. Echt veel zin om wéér naar de My-My of de Mc Donalds te gaan had ik niet, dus haalde ik met een paar jongens lunch in de supermarkt. Met een stokbrood, een appel en een biertje ging ik weer naar buiten. Daar bleek een of ander free-hugs evenement bezig te zijn; vrachtwagenladingen tieners liepen in rare outfits rond met bordjes. Ook ik moest een schichtige knuffel van een als elf verkleed pubermeisje verdragen. Sta je dan, met je biertje in de hand. De Italianen in de groep besloten ook maar mee te doen en stonden al snel met een bord “Free Italian Hugs” tussen de rest.

Aan het eind van de dag verplaatsten we ons naar het plein voor een van de Stalinskie Vysotki, Stalins wolkenkrabbers oftewel de Seven Sisters-wolkenkrabbers, dit keer het Ministerie van Buitenlandse Zaken. Nog voordat we goed en wel  onze biertjes hadden opengetrokken marcheerde er een agent van nogal hoge rang op ons af. Hij stopte voor ons, salueerde, klakte met zijn hielen tegen elkaar en begon wat in het Russisch. “Izvinitye, ja ne znaio russki jezuk”, kwam er bij ons met moeite uit. In gebroken Russisch-Engels maakte hij ons duidelijk dat als we bier wilden drinken, we maar terug naar de Tverskaya moesten gaan.

This slideshow requires JavaScript.

Elf uur naast een authentiek Russisch drankorgel

Tegen het einde van de dag gingen we nog snel naar de supermarkt om wat eten in te slaan voor de nachtrit naar Pskov. We namen afscheid van de gids en vertrokken naar het station. De smog had ervoor gezorgd dat ik klonk alsof ik een pak zware shag had opgerookt. Om zes uur zaten we dan in de trein naar Pskov, de volgende stop op onze reis. De wagon was een stuk comfortabeler, maar dit keer waren we gezegend met een oudere Russische coupegenoot. Hij was nogal dik, stonk verschrikkelijk en versterkte dat laatste nog eens met een zware dranklucht en de walm van vele opgerookte goedkope sigaretten.

Hij leek even te balen dat er geen Russen naast hem zaten, maar al snel kon hem dat niet deren: voor onderweg had hij een fles Vodka meegebracht en begon lekker tegen ons aan te ouwe hoeren. In het begin liet ik nog mijn beperkte Russisch op hem los, maar al snel moest ik het opgeven. Mijn coupemaatjes hielden het langer vol, maar ook zij redden het niet. Maar ook dat hield onze coupe-genoot niet tegen: hij had al snel ergens een Estse gevonden die prima voor ons kon vertalen. Vanaf dat moment was die de hele tijd de pineut als we iets niet begrepen.

Onderweg werd onze trein regelmatig aan de kant gezet om de veel snellere Sapsantreinen te laten passeren (in tegenstelling tot onze Hollandse Fyra rijden die wél bij sneeuw). Sta je dan, rustig een half uur stil. Ondertussen zaten wij aan de Russische nachttrein thee, volgens Alina een must voor je nachttrein-experience. Voor twintig roebels krijg je een bak gloeiendhete sterke Russische thee, door de Russen zelf vaak aangevuld met een slok Vodka. Onze coupegenoot liet de thee achterwege. Met elke slok thee die wij namen, tikte hij een forse slok Vodka achterover. Al snel liep hij rood aan en begon hij harder te brabbelen. Geweldig.

Op een gegeven moment hadden Tartu’ers er min of meer een feest van gebouwd in de trein. De Prodovnik vond het prima, zolang we maar een klein beetje rekening hielden met de rest. Onze coupe-genoot hield het al voor gezien: halverwege zijn relaas maakte hij zijn bed op en viel hij in een diepe, ronkende slaap. De fles Vodka was al lang leeg.

Tijdens een drie kwartier lange stop ergens in het midden van Rusland ging ik met een kleine groep naar buiten. De locomotief moest worden verwisseld voor een diesellocomotief: Pskov is nou niet bepaald een belangrijke Russische stad.  Daar doodden we de tijd door wat met Russen te kletsen. Uiteindelijk gingen we nog op de foto met een Russische ‘zanger’ van het allure zanger Rinus: hij had een aantal slechte videoclips op youtube staan, de held.

This slideshow requires JavaScript.

Daarna werd het toch maar eens tijd om te gaan slapen. Na een bezoekje aan de restauratiewagen maakte de Prodovnik ons duidelijk dat het toch echt tijd was om stil te zijn. Morgen staan we om zeven uur weer in Pskov.