Mannenwerk

In navolging van Antine kwam ook Tim, een van mijn beste vrienden, me opzoeken. Geen ‘stelletjesstuff’ dit keer dus: nu werd het tijd voor het mannenwerk.

SAMSUNG DIGITAL CAMERA

In Estland (en de Baltische Staten in het algemeen) is de wapenwetgeving  heel wat soepeler dan in Nederland. In Estland kunnen burgers relatief gemakkelijk vergunningen voor veel typen vuurwapens krijgen. In principe geldt dat alléén volledig automatische vuurwapens niet zijn toegestaan: die zijn voorbehouden aan leger en politie. Esten kunnen wapens voor sport, jacht en zelfverdediging krijgen. Daarom moet je ook niet vreemd opkijken als je een medewerker van een beveiligingsbedrijf met een Glock aan zijn riem ziet rondlopen. Vooral bij G4S is dat niet raar.

De laatste jaren zijn er wel stemmen opgegaan om de wapenwet* aan te passen en het wapenbezit terug te dringen, maar cijfers  laten zien dat het percentage wapens onder de Esten relatief laag is. Er zijn zo’n 60 000 vuurwapens in bezit op 1,3 miljoen Esten. Dat zijn vier vuurwapens op de 100 inwoners. In totaal hebben zo’n 30 000 Esten een vuurwapen thuis, waarvan ongeveer de helft jager is. In 2010 was het aantal doden door vuurwapengeweld 34. Dat lijkt dus mee te vallen.

Gunpolicy komt met andere cijfers als het gaat om geschat wapenbezit. De website schat dat het aantal aanwezige wapens tegen de 123.000 stuks ligt, tegen 512.000 stuks in Nederland. Van de Estse wapens zijn er ongeveer 31.000 stuks onder vergunning, tegen 330.000 in Nederland.

Een voordeel van deze soepele wapenwetgeving is dat er in meerdere steden schietbanen zijn waar je ook als buitenlander je even mag uitleven op een aantal beruchte vuurwapens.

Dagje schieten

Op een zonnige dinsdagmiddag gingen Tim en ik naar een vervallen bedrijventerrein tegen de spoorlijn aan. We hadden een afspraak bij de schietbaan in het Tactical Shooting Centre, Taktikalise Laskmise Keskus in het Ests, in Tartu. Voor een van de deuren in een vrijwel verlaten kantoorpand stonden twee korte, maar flink gespierde mannen in zwarte outfits. Een van de twee had een vuurwapen op zijn heup hangen.

Met een grote glimlach en wat belabberd Engels ontvingen de twee ons, en namen ze ons mee in een gammele lift naar de kelder. Daar was de geur van kruit al te ruiken. Voor ons strekte zich een kelder uit die eindigde in een grote rij houtblokken, opgestapeld tegen de achterwand. Hier en daar stonden door shotguns kapotgeschoten dozen en platen.

Voor veertig euro kozen we voor het KGB-pakket, een pakket waarin je een verzameling Russische wapens mocht afschieten. We kregen even snel een korte veiligheidsinstructie, werden voorzien van kekke plastic veiligheidsbril en oordoppen en mochten aan de slag.

We begonnen met een sportpistool met het uiterlijk dat iets wegheeft van een Luger, de Margolin .22LR. Vervolgens stapten we over op de Makarov, het pistool van de Soviet KGB en Militia (tegenwoordig Politsi). Hoe mensen daar iets mee kunnen raken is me een raadsel, het geval was allesbehalve precies.

Daarna was het tijd voor het grotere werk, het klassieke Mosin-Nagant geweer, compleet met het klassieke grendelwerk: **klak-klak**. Dit antieke wapen was gek genoeg behoorlijk precies. Sluitstuk was een moderne variant van de AK47. Leuk om mee te schieten, maar eigenlijk na een schot of twee best saai vergeleken met de Mosin-Nagant.

This slideshow requires JavaScript.

Als kers op de slagroom liet de eigenaar van de schietbaan me ook nog even met een M4 schieten. Bizar hoe precies dat wapen is: ik schoot rustig aan alles in de roos. Niet zo raar natuurlijk, want vanwege de Estse wapenwetgeving zijn alle wapens semi-automatisch. Volgens de eigenaar is dat voor een crimineel nauwelijks een belemmering. “In fifty minutes, I can make them fully automatic rifles. An professional might do it in even less time.”

Na een uurtje stonden we weer buiten, allebei met wat kogelhulzen op zak. Kost je 50 euro, maar dan heb je eigenlijk ook niets…

Ohja, we hebben nog een filmpje.

*voor de volledige tekst van de wapenwet, klik hier