Antine kwam in mei voor een tweede keer naar de Baltische Staten. In dit geval naar Riga, in verband met de reistijd voor haar. Dat bracht mij het volgende probleem: hoe kom ik als half-invalide na mijn Emajõgi-incident naar Riga?

Hoe reis ik met de trein in Estland als invalide, deel I

De trein was dit keer voor mij de meest praktische oplossing, want dit was het enige vervoersmiddel dat niet op een onzinnig tijdstip vanuit Tartu vertrok. Dus pakte ik voor vier euro een taxi (taxi’s zijn in Tartu prima te betalen, en staan meestal binnen vijf minuten voor de deur) naar het station om daar de trein van negen uur ‘s ochtends naar Riga te nemen, met een overstap in Valga. Na zo’n zes uur treinen zou ik om 15.08 in Riga moeten zijn. Klinkt lang, maar voor zo’n acht euro (met studentenkorting), is dat goed te doen. Je zit tenminste in stoelen die niét gemaakt zijn voor mensen van één meter vijfenzeventig en het rijdt een stuk comfortabeler dan de door Russen gereden bussen van Ecolines. Dat de hoge instap met krukken wat improviseren is, is jammer, maar daar was ik al een beetje aan gewend.

Maar helaas, in praktijk bleek de reis iets langer te duren. Ergens op het traject tussen Valga en Cesis waren werkzaamheden, waardoor een deel van de treinen was vervangen door bussen. De bus naar Riga was al vertrokken voordat ik daar mét backpack op mijn rug op mijn krukken naartoe kon hupsen. Dikke kans dat het ding überhaupt al weg was voordat ik met krukken en al op het perron gedonderd was. Niet dat iemand de moeite had genomen mij te vertellen.

Hoe reis ik met de trein in Estland Letland als invalide, deel II

Met de trein kon ik nog wel door naar een dorpje ergens tussen Valga en Valmiera. Een conductrice vertelde mij en een stel Canadese backpackers in beperkt Engels dat we hier over moesten stappen op een door de Latvijas Dzelzçels ter beschikking gestelde bus. Die zou ons naar Sigulda brengen, vanwaar we met de trein door konden naar Riga. Totale extra reistijd: één tot anderhalf uur.

De conductrice nam mij en de backpackers de rest van de reis onder haar hoede, zorgde ervoor dat ik een zitplaatsje in de overvolle aftandse bus kreeg en liet de bus netjes op mij wachten toen ik even naar een prehistorisch toilet (gat in de grond in donker gebouwtje-principe) hupte onderweg. De bus reed over afgereden wegen langs alle kleine stationnetjes langs de spoorlijn, waardoor de rit behoorlijk lang duurde.

Hoe reis ik met de trein het openbaar vervoer in Estland Letland als invalide, deel III

In Sigulda kon ik mijn kruk-skills ook goed laten zien: bus uit, onverhard terrein over, perron op, en de hoge opstap de trein in. Gelukkig zat de trein niet echt vol en kon ik me zonder problemen in de comfortabele stoelen van de in Rusland gebouwde trein laten ploffen.

Tegen vijven krukte ik mijzelf dan eindelijk de trap van Riga Centrala Stacija af. Geen lift te bekennen natuurlijk, of in ieder geval niet een die wordt aangegeven. Ik was bijna bij mijn doel. Nou moest ik alleen nog lekker doorkrukken naar de vijfhonderd meter en vier trappen verderop gelegen bushalte. Conclusie: wij hebben maar mazzel met al die invalidenliften op stations en lagevloertreinen- en bussen in Nederland. Qua toegankelijkheid voor invaliden kan er in de Baltische Staten nog veel verbeterd worden.

This slideshow requires JavaScript.

Voor het plannen van de treinverbinding tussen Tallinn(/Tartu), Valga en Riga kijk je op de websites van Edelaraudtee (Estland) en Latvijas Dzelzçels (Letland). Overigens vond ik bij het schrijven van dit stukje uit dat er ook gratis hulp aan invaliden wordt geboden door de Letse Spoorwegen. Voor busverbindingen, zie de sites van LuxExpress, Ecolines en SEBE.

Overigens zijn er plannen voor een doorgaande verbinding vanaf Tallinn naar Warschau onder de vlag van het Rail Baltica project van de Europese Unie. Wanneer en of dat er komt is nog onduidelijk.