Tja, over Riga heb ik al een keer verteld, dus ik zou er relatief kort over kunnen zijn dit keer. Antine en ik zaten drie nachten in het Riga City Hostel in Riga. Gezellig klein en betaalbaar hostel met een ingang in de McDonalds, maar het had niettemin prima kamers, een ietwat krappe keuken en leuke mensen achter de balie. Maar dat is allemaal niet interessant. Wat we in en om Riga uitvraten wél!

Cross-country in een USSR-scooter-op-vier-wielen

Op zaterdagmorgen 11 mei hadden we een auto van PanCars Rent-a-Car gehuurd. ’s Ochtends vroeg stond eigenaar Imants Pankars al met zijn wildbeschilderde Fiat 126 “Ginger” letterlijk op de stoep. Hij scheen zich er geen moment druk om te maken en legde zonder haast uit hoe ik zijn grappige voertuig moest besturen. “You’re gonna love this car”, lachte hij toen ik me met moeite in het kleine auto’tje propte. “By the way, you guys are my first foreign customers!” Terwijl voorbijgangers bleven staan om naar het autootje te kijken, propten we snel de krukken in de cabine en de tassen in het bagagevak – aan de voorkant. Toen we eenmaal zaten kwam het moeilijkste deel: rijden. Knallend en knetterend sloeg de motor aan. Zo snel mogelijk het drukke verkeer van Riga uit, dacht ik. Imants dacht daar anders over: “By the way, guys, can you give me a ride to my workshop?”, klonk het door het kleine raampje. “I’ll give you a tour if you like!”

De werkplaats van Imants Pankars ligt goed verstopt tussen de rangeersporen op het haventerrein van Riga. In een oude havenloods heeft hij een knusse plek gecreëerd voor zijn kleine Poolse Fiatjes. Hij importeert de klassieke auto’s zelf vanuit Polen, kijkt ze zelf na en laat ze vervolgens door een bevriende kunstenaar in een bizarre outfit steken. Zijn auto’s hebben namen als “Baby banger”, “Wannabee Camper”, “Frankenstein”, “Riga” en “Boner”. Ons exemplaar droeg dus de naam “Ginger” en was fel, vlammend oranje.

Imants Pankars bedrijfje loopt goed. Op het moment verhuurt hij zijn robuuste autootjes vooral voor bedrijfsfeestjes, boekpresentaties en vrijgezellenfeestjes. Soms wil ook een politieke partij nog wel een van zijn aandachttrekkers huren. En af en toe dus een verdwaalde toerist. In de toekomst wil hij ook een filiaal in Tallinn openen, zodat huurders vanaf Tallinn naar Riga de Baltische kust af kunnen rijden.

Dat deden wij dus niet, wij namen “Ginger” mee op een trip naar het National Park in de buurt van Sigulda. We volgden de A2 richting Rusland, een van Letlands enige dubbelbaans snelwegen en gingen er bij Sigulda vanaf. Vanaf daar reden we een kleine fortenroute langs Turaida, Ligatne en Cesis door het prachtige natuurgebied, over onverharde wegen en langs kleine boerendorpjes. Zonder GPS.  Onderweg trokken we veel bekijks, mensen stopten om te poseren met ‘onze’ auto, of vertraagden als ze ons autootje zagen staan.

Imants had helemaal gelijk. We werden compleet verliefd op het kleine Fiatje. Het paste allemaal net, zat net niet comfortabel, maar de rijervaring en de bizar lichte besturing maakten alles goed. Het motorgeluid, hoe de auto optrok, schakelde en over de onverharde wegen schoot was geweldig, de reacties van de mensen op straat onbetaalbaar. En daarnaast verbruikt het ding heel erg weinig van de in Letland toch al relatief goedkope benzine.

This slideshow requires JavaScript.

Na zo’n 300 kilometer, waarvan toch wel ruim 100 kilometer onverharde wegen waren Antine en ik compleet geradbraakt. Tijd voor wat te eten. Imants wilde ons wel afzetten bij een van zijn stekken die sowieso nog open was, en hij was trouwens ook nog zo vriendelijk om ons even op de artistieke buurt van ‘zijn’ Riga te wijzen, het oude havengebied achter de Exportas Iela. Hier zitten verschillende hippe en dure bars en outlets, plus een aantal toffe ateliers waar een zooi rare mensen heel rare dingen met fietsen doen. Ofzo. Hij reed ons snel nog even door het Art Noveau-blok langs de Elizabetes Iela en dropte ons vervolgens bij de lokale topnotch-hamburgertent ‘Delisnack‘ van de ‘Delisnack’-keten. Zag er allemaal veel te hipster uit, en trek in een hamburger met ui en rode bieten had ik niet. Met “Ginger” hadden we wel even genoeg hipsterheid gehad voor vandaag.

Mocht je na de foto’s en dit verhaal óók zijn gevallen voor de onmiskenbare charmes van de Fiat 126? Haal er dan zelf een uit Polen! Zie hier hoe.

Free Walking Tour voor ‘minder-mobielen’

De volgende dag gingen we mee op de Free Walking Tour in Riga (alweer), maar dit keer was ik niét de enige. In de weekends in het drukkere seizoen zijn er twee tours, één door het stadscentrum en één die een breder beeld van Riga geeft. Wij kozen voor die laatste. De tours worden uitgevoerd door het Estse bedrijf Yellow Free Tours, een project dat onder meer steun heeft gekregen van het Europese programma ‘Youth in Action’. Dit programma wordt gerund door jonge locals die bijklussen als gids. Daardoor zijn ze een stuk minder traag dan betaalde gidsen, maar… ik ging mee op een walking tour, op mijn krukken.

Het was uiteindelijk nog best te doen, en echt de moeite waard. We bezochten de Central Tirgus, de grote centrale markt van Riga, de Russische wijk, het oude Joodse deel en de niet bepaald toeristische zwarte markt. “Voor de Europese Unie ging je hier heen als je fiets de dag tevoren gejat was. Dikke kans dat hij er lag. Voor de prijs die er voor gevraagd werd kocht je hem gewoon terug”, aldus onze gids. “Nu gaat dat niet meer: sinds de grenzen open zijn, is je gestolen fiets zeer waarschijnlijk ergens in Litouwen of Polen.” Veel foto’s heb ik helaas niet van deze markt: de standeigenaars zijn er niet heel gek op als je foto’s maakt van hun bizar opgestapelde collecties.

This slideshow requires JavaScript.

Verder liepen we in Riga ook langs de spots die Riga zo’n topstad maken: de schakende oude mannetjes en in elektro-auto’s rondrijdende kinderen in de prachtige parken tussen de Elizabetes Iela en Merkela Iela, het overdekte Riga Cirks (het enige overdekte Circus in de Baltische Staten) en het prachtige klassieke “Splendid Palace” filmtheater. Na een hoop gekruk was ik er toch wel een beetje klaar mee: tijd voor een veel te zware Letse maaltijd in Lido, waar ik in januari ook al een bezoekje aan gebracht had.

This slideshow requires JavaScript.

We sloten de avond af met een biertje en een grote klassieke Riga Black Balsam met uitzicht over nachtelijk Riga. Vanachter de grote ramen van de Skybar op de zesentwintigste etage van het Radisson Hotel hadden we een prachtig uitzicht terwijl Antine onprettig kennis maakte met Riga Black Balsam: de rest van haar 5cl glas werd strategisch voor mij neergezet. Een mooi weekend Riga afsluiten kon slechter.

Jurmala, badplaats voor de rijke Rus

De volgende dag gingen we nog even met de trein naar Jurmala, een oude badplaats zo’n 30 kilometer en minder dan 30 minuten per trein van Riga verwijderd, ingekneld tussen de rivier Lielupe en de Baltische Zee. Vanaf station Majori liepen we rond in het verlaten plaatsje, dat in de zomer barst Jurmala van het leven. Jurmala staat bekend om de fraaie houten villa’s, die er grofweg in drie smaken zijn: oud vervallen en gerenoveerd. De laatste voor een groot deel eigendom van rijke Letten en Russen, die hier in de zomer volgens Lonely Planet “parade with their supermodel wives”. Balen, was ik dus net te laat voor. Niets te zien, alleen een heel erg lang, bizar rustig strand. Golven zijn er helaas niet, het water is nauwelijks zout en ook niet al te schoon. Nee, ik begon langzaam de Noordzee wel te missen.

This slideshow requires JavaScript.

Vanaf Riga Centrala Stacija vertrekt er ongeveer elk half uur een trein naar Jurmala, soms vaker. Zoek naar treinen met de bestemming Tukums-1 of -2, Sloka of Dubulti. Kaartjes kopen kán aan boord, maar aan het loket is goedkoper. Studentenkorting doen ze helaas niet aan, maar de prijs is 1 Lats (=1,49 euro).