In de nacht…

…van 2 juli was het dan eindelijk zo ver: ik verliet Tartu. Sterker nog, ik verliet Estland. Na twee biertjes te hebben gedronken in Kivi aan de Rüütli Tänav en mijn vele één, twee en vijf eurocent muntjes in de fooienpot te hebben gemikt, prikte ik mijn gestolen Estse vlaggetje in de berm en liep ik met bagage en al naar het Bussijaam. Tijd om te vertrekken.

IMAG0639

De Simple Express-bus stond al klaar toen ik aankwam. Ik wurmde me in mijn stoel en deed een dappere poging om in slaap te vallen. Een uur later bleek dat dat ergens toch gelukt was. Ik werd wakker ergens in de velden tussen Tartu en Valga, waar de nog net niet opgekomen zon de mist boven de velden in een rode, bijna roze gloed zette. Nergens was een levend wezen te zien en in de bus heerste een serene rust, terwijl de bus door de laaghangende wolken reed. Bizar.

Iets minder sereen, maar nog steeds heel rustig is Riga als ik om vijf uur ‘s ochtends aankom. De zon is al op en ik loop even een rondje door ‘Little Moscow’, maar daar is niets te beleven. Zelfs de markt was nog dicht. Ik steek zonder op of om te kijken de Krasta Iela over en kijk even bij de Daugava. De drukste straat van Riga is zo vroeg in de ochtend leeg genoeg dat je een baby de twee keer vier banen over zou kunnen laten kruipen.

This slideshow requires JavaScript.

Maar dit keer bleef niet in Riga. Na twee uur rondhangen vertrok mijn Lux Express-bus naar Vilnius, waar ik uiteindelijk om twaalf uur op het vliegveld met een bloemetje in de hand stond te wachten op Antine.

Etappe I: Tartu-Riga-Vilnius: 538 km, 7 uur