Goedemorgen!

Toen ik wakker werd, keek ik vanuit mijn raam uit op het rustige water van de baai van Kotor. Zowat recht vanuit bed doken we het water voor ons hostel in. Het water van de baai van Kotor was heerlijk koel en spiegelglad, zo vroeg in de ochtend. Het deel waarin we zwommen lag nog steeds in de schaduw van de bergen voor ons. Na onze ochtendduik was het tijd om even te luieren op het kiezelstrand voor het hostel. Mocht ook wel, na die afstanden die we in de afgelopen week hadden afgelegd.

Kotor is een ommuurde kuststad aan het absolute uiteinde van de baai van Kotor (Boka Kotorska) , een lange zeearm in het westen van Montenegro. De stad is omringd door scherp gekante heuvelruggen van tussen de 600 en 1000 meter hoog en wordt bewaakt door het 280 meter hoger gelegen fort San Giovanni. De stad zelf heeft Romeinse en Dalmatische roots en is later overheerst door onder meer de Bulgaren, Serviërs en maakte ook deel uit van het Venetiaanse rijk. En dat is te zien: de stad ademt een mix van Italiaanse en Servische invloeden uit.

Luierende katten en adembenemende uitzichten

Door al die eeuwen heen is het stadje binnen de muren weinig in karakter veranderd, hoewel de handelaars van vroeger inmiddels zijn vervangen door kuddes toeristen. Niettemin valt dat in Kotor vergeleken met échte toeristentrekkers als Budva, Dubrovnik en Split nog wel mee; je kunt gewoon rondlopen zonder schouder aan schouder te staan in de smalle straatjes. De lokale markt is duur, maar niet overvol en voorzien van zakkenrollers.

Een echte aanrader is het om behalve door het van luierende katten en mooie terrassen vergeven stadje te slenteren, ook even het fort te beklimmen. In de hitte van de namiddag is dat goed zweten, want het is een klim met een hoogteverschil van ongeveer 240 meter in de volle zon. Maar dan heb je ook wat: een prachtig uitzicht over de baai. De toegang kost wel ongeveer drie euro.

Wij zaten in het Montenegro Hostel 4U hostel, recht aan de baai, maar toen we op de terugweg van het fort langs het Old Town hostel liepen, hadden we toch wel een beetje last van jaloezie: stuk leuker ingericht én binnen de muren van de oude stad. Geweldig.

Na twee dagen relaxen waren we toch wel een beetje klaar met Kotor. Het plan was om vanuit Kotor door te reizen naar Nikšić, om daar over te stappen op de bus naar Sarajevo. Maar dat ging niet helemaal zoals gepland…