Sarajevo is één van die steden waarvan je nooit al zijn facetten zult zien. De buitenwijken deden me bijna aan de verslonsde buitenwijken van Tallinn denken, al hadden de gebouwen daar geen kogelgaten, de binnenstad deed denken aan een kruising tussen Belgrado en Istanbul; Austro-hongaarse bouw versus de Ottomaanse invloeden op de bazaar. En dan hebben we de toeristische attracties als de bierbrouwerij en de Tunnel of Hope nog niet eens gezien…

IMG_8480

We waren naar een ander hostel verhuisd. Ons eerste hostel,  was gezellig maar een beetje te clean. Daarom gingen we naar Youth Hostel Haris, gelegen aan de andere kant van de oude stad, op een heuvel. Vanuit Haris had je geweldig uitzicht over de stad.

Barbershop

Tijdens onze trip was mijn haar écht te lang geworden en had ik inmiddels een baard ontwikkeld die bij grenscontroles nog wel eens problemen zou kunnen oplopen. Daarom besloot ik maar naar een échte Bosnische kapper te gaan, in een smal straatje net buiten de Baščaršija. Zodra hij doorhad dat we buitenlanders waren, haalde hij er zijn buurvrouw bij om voor ons te tolken. Zodra hij begreep wat de bedoeling was, ging hij aan de slag. Ik werd gewassen, kreeg mousse in mijn haar en werd geknipt, alles op een uiterst secure manier: de jonge kapper had niet zo vaak lang haar in zijn handen gehad. Daarna klapte hij zijn scheermes open, zeepte me in en begon te scheren. Het resultaat was bizar. Voor nét twintig euro en twee uur in de kappersstoel had ik ineens een supergladde huid en glanzend stijl zwart haar gekregen. Even schrikken…

Om even bij te komen van deze operatie, besloten Antine en ik een sterke bak turkse koffie te gaan drinken op de bazaar, wat rond te lopen en ons te verbazen over alle bizarre dingen die op de Baščaršija te vinden zijn. Antine wilde heel graag wat kopen, maar werd overdonderd door de keuze aan theekopjes, koffiesets, karafs en suikerpotjes. Toch maar niets dan. “Hier is het leuk en mooi, maar thuis niet. Als je het uit de context haalt staat het niet”, besloot ze. Daarna probeerden we de ingrediënten voor een basale pasta bijeen te sprokkelen in een kleine supermarkt en gingen we terug naar het hostel. In het hostel dronken we wat biertjes met de eigenaar van het hostel, Haris. Hij vertelde dat Haris het eerste hostel van Sarajevo was, perongeluk door hem op zijn 13e opgericht kort na de oorlog, doordat hij op internet had gezocht naar een baantje terwijl hij niets snapte van al het Engels op de website. Dankzij zijn hostel had hij veel moeite gehad met zijn familie; het was één van hun huizen waarin hij destijds zijn hostel had opgericht.

Bosnian nights

Aan het eind van de avond liepen we de steile helling af om de stad in te gaan om waterpijp te roken en thee te drinken, oftewel uit te gaan in Bosnische stijl. Op een druk verborgen binnenpleintje in de Baščaršija bestelden we een waterpijp, ‘magic tea’ en turkse koffie. Omdat we nogal aan het klungelen waren met onze kooltjes op de waterpijp, lieten een paar Zweedse Bosniërs ons zien hoe we écht een waterpijp moesten roken. Ze waren naar de stad gekomen omdat ze, nu de zon onder was, vanwege de ramadan eindelijk weer mochten eten en drinken. Na mooie gesprekken vertrokken we om twee uur ‘s nachts naar een bakkerij om onze avond af te sluiten met een dikke plak chocoladetaart. I love those Bosnian nights. Tegen een uur of drie doken we ons bed in, om er een paar uur later weer uit te moeten: onze trein naar Mostar vertrekt om iets na zevenen…