Afscheid

Het einde van onze mooie vakantie kwam dan eindelijk in zicht. We hadden de laatste kaartjes in onze hand en liepen nog even terug de boulevard van Split op, om een laatste vleug zeelucht op te snuiven en de laatste warme wind en zon op onze huid te voelen. We kochten van onze laatste Kuna’s nog een broodje gezond, liepen naar het station om onze bagage op te pikken en zochten onze trein op.  De trein bestond uit zo’n zes tot zeven (vergeleken met onze eerdere ervaringen) moderne, goed onderhouden Kroatische wagons. Onze coupé zat goed vol met backpackers, dus het werd een beetje proppen, maar zodra iedereen op zijn of haar couchette-bed lag, paste het prima.

IMG_8811

 

Brullend zette de diesellocomotief aan en met een gestaag kedeng-kedeng reed de trein door de voorsteden van Split. Ik stak mijn hoofd uit het raam en keek naar het blauwe water van de baai van Split, terwijl de trein brullend en rook uitbrakend de helling beklom. Warme wind in mijn gezicht, terwijl de laatste gouden zonnestralen achter de bergrug verdwijnen.

Ik hang nog steeds uit het raam als de eerste sterren verschijnen en de trein slingerend en toeterend de heuvels inrijdt. Dat wordt even wennen, het einde van vier weken rondtrekken door Oost- en Zuid-Europa. Of nee, langer. Een half jaar geleden verliet ik mijn ouderlijk huis, en een maand geleden vertrok ik uit Estland, en nu ben ik dan echt op weg naar huis. Veel gezien en beleefd, in al die dagen. Als het écht pikdonker is en ik buiten niets meer zie, duik ik mijn bed in. Morgenavond rond deze tijd, ben ik thuis. In Nederland. Bij mijn ouders, in Delft. Raar.

Reisschema

Split (HR) 19.42    D 824  binnenlandse zomernachttrein

Zagreb Glavni Kolod05.31

Zagreb 06.50  EC 212 Miramara naar Frankfurt am Mainz Hauptbahnhof      (koersrijtuigen via Ljubljana (SLO) en Villach (A))

München (D) Hbf 15.33

München Hbf 15.50  ICE 620 naar Dortmund

Düsseldorf Hbf 20.49

Düsseldorf Hbf 21.48  Stoptrein van EuregioBahn

Venlo (NL) 22.56

Venlo 23.20 NS Intercity  naar Eindhoven

Eindhoven 0.00

Eindhoven 0.20

‘s Hertogenbosch 0.46

Een reis van ruim 1700 kilometer en zo’n 30 uur, door vijf landen, dwars door Europa. Pittig.

Welkom terug in het ‘normale’ Europa

De volgende ochtend staan Antine en ik ietwat slaapdronken op de stoep van het grote Zagreb Glavni Kolodor, Zagreb Centraal Station. We moeten wachten op de EuroCity 212 “Miramara” van Zagreb via Ljubljana, Villach Hbf, Salzburg en München Hbf naar Frankfurt a/d Main, die pas rond een uur of acht uit de Kroatische hoofdstad vertrekt. We ontbijten in het grote park, zien hoe de stad tot leven komt. Dan is het tijd om in te stappen.

We hebben een plaats gereserveerd in het Oostenrijkse coupérijtuig dat de hele rit tot München ons plekje zal zijn. Duttend en lezend brengen we de tijd door tot we aan de grens zijn. De locomotief wordt omgewisseld voor een Sloveens apparaat, de grenscontrole komt langs – weer geen stempel, helaas – en we vervolgen onze reis door het groene Slovenië, land 2 van de 5 op onze reis vandaag. Even een luchtje scheppen tijdens de stop in Ljubljana en door. In Jesenice speel ik even met de gedachte nog snel over te stappen om een uitstapje naar Lake Bled te maken en onze aankomst in Nederland tot morgen uit te stellen. Toch maar niet. Onderweg naar Oostenrijk ving ik nog even een glimp van het Triglav-gebergte, waar ik vorig jaar een aantal dagen in rondzwierf.

In Villach, Oostenrijk (land 3), worden de wagons uit Slovenië en Kroatië afgekoppeld en wordt van locomotief gewisseld. Daarna zoeft de trein verder, de Alpen in, langs nette en moderne dorpen en steden. In de restauratiewagen eten Antine en ik van onze laatste Euro’s een paar croissants en een kaiserbroodje en drinken we onze eerste koffie van vandaag, terwijl het indrukwekkende Alpenlandschap aan ons voorbij trekt. Ik vang, als ik mijn boek uit heb, een glimp van de oude stad van Salzburg op. De trein zoeft verder. In München (Duitsland, land 4) sprint ik snel langs de bakker om eten en koffie te halen, terwijl we naar de ICE rennen. We springen er in, maar vrijwel alle plaatsen zijn gereserveerd. Shit, dat wordt staan, in een trein die met 200-300 kilometer per uur door Duitsland knalt. We eten snel even een warme maaltijd in de restauratie van de hogesnelheidstrein. Flink duur, al helemaal vergeleken met Kroatië en Estland.

Net gehaald en helemaal gemist

Ergens onderweg gaat er iets mis; we hebben een verkeerde inschatting gedaan en stappen uit op het verkeerde station, in de veronderstelling dat we daar over kunnen stappen op een ICE naar Nederland. Niet dus, die zou hier alleen op bepaalde dagen langskomen, vandaag niet. Daar staan we dan, op Duisburg, wachtend op een trein die niet komt. Met de hulp van een DB-medewerker vinden we uit dat we met drie keer overstappen in ieder geval tot Eindhoven kunnen komen, maximaal tot ‘s Hertogenbosch. Shit. Bij gebrek aan beter besluiten we die gok maar te nemen. In de trein naar Venlo ontmoeten we meer gestrande Nederlanders: ook de eerdere ICE naar Nederland bleek problemen te hebben gehad. Een snel telefoontje naar mijn ouders zorgt ervoor dat we uiteindelijk in een pikdonker Eindhoven, om iets na twaalven ‘s nachts kunnen worden opgehaald. We brengen Antine naar Utrecht, en nog een uur snelweg later sta ik in mijn oude slaapkamer, helemaal gaar. Terug, thuis in Nederland na een half jaar. Raar. Maar fijn.