IMG_20160720_095705

Zicht vanaf het hostel op de Aga Sofia

Twee meisjes van de toerist-assistentiedienst roepen wat naar Mustafa, waarmee ik door de stad loop. Hij lacht, en roept wat in het Turks terug en wijst naar mij. “Ik liet zien dat ik een toerist gevonden had”, zegt hij. “Ze hadden eerder tegen mij geklaagd dat er maar geen toeristen waren.”

Mustafa helpt mij een restaurant te vinden waar ik een aantal mensen uit het hostel zou ontmoeten. Eigenlijk werkt hij op een kantoor van de toeristendienst van Istanbul, maar omdat het daar “saai” is, besloot hij zijn vrienden op de straat te helpen. Hij kon mij wel even dat restaurant helpen zoeken – hij stond erop – want hij had alle tijd.

Het gaat duidelijk niet lekker met de toeristenindustrie in Istanbul: de toeristenwijk waarin mijn hostel staat, is uitgestorven en van rijen bij het achtste wereldwonder, de Aga Sofia, en de Sultanamhet (de Blauwe Moskee) was geen sprake.

Alleen in de minder toeristische wijken, zoals de wijk waarin de Egyptische bazaar staat, is het druk. Volgens een Turkse vriend zijn de Turken aan het hamsteren. De situatie zou vanavond uit de hand kunnen lopen.

Volgens de weinige buitenlanders die in het hostel wonen valt alles wel mee. Chris, een Fransman: “I was at the airport at the day of the terrorist attack. I’m no hero. But it could have been me. I’m still here, I feel safe.”

Op straat is het rustig, al zijn er wel mannetjes die Turkse vlaggen verkopen. De vlaggen vinden gretig aftrek: een groep vrouwen met zwarte chadors koopt er meteen drie.

Gisteravond, toen Tristan en ik onderweg waren van Istanbul Atatürk airport naar Eminonu, de wijk van kans hostel, stuitten we op de overblijfselen van een protest. Overal mannen en vrouwen gehuld in Turkse vlaggen, Erdoğan-hoofdbanden en toeterende auto’s met Turkse vlaggen over de motorkap.

DSC_0019

Woensdagavond is het een stuk rustiger op straat, en zijn er een stuk minder Turkse vlaggen te zien. Wel zijn veel winkels gesloten en veel straten in Beygolu, de wijk rond de beroemde Galata-toren, uitgestorven.

Met moeite vinden we een kebabtent met de beste kebab die ik in tijden heb gehad, om daarna terug te gaan naar ons hostel, om in het donker nog even naar de Aga Sofia te kijken. Dat was dan Istanbul weer: morgen wacht ons een busrit van meer dan 20 uur, op naar de Georgische grens!