DSC_0030.JPG

> 1.200 kilometer in 20 uur

We bleven maar kort in Istanbul. Ondanks dat de stad in de 48 uur dat we er waren veilig voelde, bleef het door de mislukte coup onvoorspelbaar. Ik hoop ooit een andere keer naar Istanbul terug te kunnen keren, om de stad wat beter te verkennen. Al zal het er dan niet zo lekker rustig zijn als nu.

We namen de metro naar Istanbul Otogar, het belangrijkste busstation van de stad. Het was lastig om een plek te vinden waar we onze reservering voor de bus konden omzetten, maar na één keer het internet van een propper te hebben misbruikt, wisten we de juiste balie en de juiste bus te vinden.

De Metroturizm-bus was prima: zat beenruimte, goede stoelen, airco en een  onboard entertainment-systeem met in het Turks nagesynchroniseerde Amerikaanse B-films en een aantal simpele spelletjes: de verveling kon dus op zijn minst even worden uitgesteld. De Suit-Bus bracht ons voor 120 Turkse Lira (ongeveer 35 euro) naar Hopa, een stad bij de Turks-Georgische grens en was een van de luxere bussen op de Turkse wegen. Kortom: het kan waarschijnlijk nog goedkoper.

Na een aantal stops in Istanbul reden we de Bosporus-brug over (sinds kort de brug der martelaren), die nog maar enkele dagen daarvoor door de coupplegers was bezet en maakten we onze eerste kilometers in Azië. Ook hier hingen overal enorme Turkse vlaggen, alsof de bewoners en bedrijven elkaar wilden aftroeven in hun loyaliteit aan de Turkse staat.

Omdat de bus geen toilet aan boord had (dat schijnen Turkse busmaatschappijen te veel schoonmaakwerk te vinden), betekende dat dat je bij elke stop preventief een sprint naar het toilet moest maken. De stopplaatsen waren netjes: de bus werd er schoongemaakt, er was een lopend buffet waar je Turks eten kon krijgen en er was een tankstationwinkel waar vooral héél erg veel snoep te koop was.

Maar man, wat is het Turkse binnenland mooi. Scherpe bergruggen en kilometers praktisch uitgestorven land. Kleine dorpjes in de buurt van bossen, het silouet van de minaret van een moskee scherp aftekenend tegen de hemel: ik kreeg er spijt van dat we niet meer tijd voor dit land hadden uitgetrokken.

Na zo’n 10 uur bereikten we in de avond de Turkse stranden aan de Zwarte Zee. We kwamen door Trabzon, waar enorme portretten van Erdogan aan de muren van flatgebouwen hingen.

Bloedneus

Tijdens een stop bij een MetroTurizm-halte in de buurt van Samsun bleek een meisje een heftige bloedneus te hebben gekregen. Meteen vormde zich een kring van goedbedoelende omaatjes en belangstellenden rond het meisje en haar bezorgde moeder. Uiteindelijk werd een ambulance gebeld, die het meisje meenam voor een controle in het ziekenhuis. De bus bleef braaf wachten tot ze terug was. Een oud, kettingrokend opaatje besloot in de tussentijd maar tegen ons aan te gaan mompelen.

Een ruim half uur later zaten we weer op de weg. De bus reed door verlaten steden terwijl de passagiers hun best deden wat slaap te vatten.

img_2939

Rond vijf uur in de ochtend werden we wakker, na een belabberde nachtrust. De zon kwam langzaam op boven de stille Zwartezeekust. Binnen twee uur waren we in Hopa, vanwaar we een Dolmus moesten zien te vinden naar Sarp / Sarpi, de grens met Georgia.

Woedende vrouw, bedankt  

Een forse blonde vrouw, die samen met ons van de bus was gekomen, maakte hier een groot probleem van. Ze had een enorme hoeveelheid dozen meegenomen vanuit Turkije en zag vertwijfeld in dat zij die nu zelf aan boord van een minibus of veel te dure taxi moest brengen.

Niets is bestand tegen een woedende vrouw, al helemaal een oververmoeide buschauffeur niet. Daarom besloot het hoofd van het lokale MetroTurizm-kantoortje de bus maar naar de grens te rijden, tot woede van de taximafia, die haar broodwinning zag verdampen.

Een kwartier later werd de bus bij de grens belaagd door een mengsel van toeristen, taxichauffeurs, bagagedragers en ander onguur gespuis, terwijl de buschauffeur probeerde de bagage uit te laden. Een taxichauffeur had zijn zinnen gezet op een zakje Hollandse klomp-souvenirtjes dat we bij ons hadden en griste dat bijna uit onze handen. We lieten het chaotische gedoe snel achter ons en liepen de paspoortcontrole binnen.

img_2941

Grens, gezien vanaf de Georgische kant.

Twee stempels verder stonden we in het futuristisch uitziende Georgische grenskantoor. Het meisje achter de douanebalie gaf mij met een vriendelijke lach mijn paspoort terug: “Welcome in Georgia”.