Tja, dat waren we even vergeten: in Batumi was het een stuk zonniger dan in Nederland de afgelopen maanden. Maar dat we zelfs bij een bewolkte hemel extreem konden verbranden, dat wisten we niet.

img_2947

Typische bebouwing in Batumi

‘No munny’ in de brandende zon

We waren na een korte wandeltocht en een rit met een Mashutka in Batumi aangekomen, een kustplaats aan de Georgische kust. Daar konden we terecht bij guesthouse Gulnasi, voor ongeveer 8 euro per nacht. Alleen bleek het betalen een probleem te zijn: welk pinautomaat we ook gebruikten, onze pinpassen werden constant geweigerd…

Onze pinpassen bleken nog op “Europa”  te staan en daar viel Georgie dus niet onder. We moesten teren op het kleine beetje geld dat we hadden kunnen wisselen aan de Georgische grens, totdat onze pinpassen het weer zouden doen. Al zijn de prijzen in Batumi voor Nederlandse begrippen laag, voor 7 lari kan je nauwelijks degelijk eten krijgen. Met wat handen en voeten-werk en een paar woorden Russisch kregen we een enorm blok kaas, wat tomaten en wat wortels, waarvan we samen met het water en brood dat we nog uit Turkije hadden meegenomen, een maaltijd in elkaar prutsten.

Gelukkig bleken we rond 9 uur ‘s avonds weer bij ons geld te kunnen. Om de terugkeer van onze rijkdom te vieren, besloten we met een fles Georgische wijn naar het Jazzfestival te gaan. Prima te drinken, maar jazz was dat spul niet.

Batumi zelf is een wat merkwaardige, maar leuke stad. Het is een stad van uitersten: aan de ene kant vind je er Dubai-achtige wolkenkrabbers, terwijl twee straten verderop bouwvallen en rommelige Sovjetflats te vinden zijn. Er zijn kleine, gezellige straatjes met cafes en vervuilde, blubberige pleinen. In het bakkerijtje naast ons guesthouse werd brood gebakken in een ronde, handgemaakte oven en de ‘supermarkt’ aan de overkant van de straat was meer een soort van sociale werkplaats waar er iemand was om je de producten aan te wijzen, je een winkelmandje aan te reiken, te vertalen, eieren voor je te pakken en ten slotte nog iemand om het winkelmandje weer aan te nemen als je klaar was met het doen van de boodschappen. Groenten waren niet binnen te vinden, die werden op de stoep voor de supermarkt verkocht door twee andere winkelmedewerkers. Je werd er wel een beetje paranoide van, dat er de hele tijd iemand achter je aanliep en met je meekeek naar wat je nou eigenlijk aan het kopen was.

Verbrand bij bewolkte hemel

dsc_0007

Batumi, het Georgische Saint Tropez

Ik had verwacht dat de weerstand van mijn huid wel wat hoger was, maar op de tweede dag in Batumi, nadat ik een khachapuri had verorberd, bleek tijdens een dagje chillen op het steenstrand het tegendeel: ook al was er hooguit een uurtje zon, bij terugkomst in het hostel waren zowel Tristan en ik flink verbrand. Op zoek naar een apotheek dus. We hoefde slechts Tristans knalrode buik aan de medewerkers van de apotheek te laten zien om duidelijk te maken wat er nodig was: aftersun, en snel.

dsc_0008

Terug in het hostel spoten we onszelf in met de schuimspray van de apotheek. Het leek te helpen. Tristan was er erger aan toe dan ik: waar bij mij vooral mijn rug knalrood was, had de zon Tristan op zijn hele buik, hals, voeten en benen te grazen genomen. Wie zich brandt moet op de blaren zitten.