Archives for category: Moeilijk naar huis

Afscheid

Het einde van onze mooie vakantie kwam dan eindelijk in zicht. We hadden de laatste kaartjes in onze hand en liepen nog even terug de boulevard van Split op, om een laatste vleug zeelucht op te snuiven en de laatste warme wind en zon op onze huid te voelen. We kochten van onze laatste Kuna’s nog een broodje gezond, liepen naar het station om onze bagage op te pikken en zochten onze trein op.  De trein bestond uit zo’n zes tot zeven (vergeleken met onze eerdere ervaringen) moderne, goed onderhouden Kroatische wagons. Onze coupé zat goed vol met backpackers, dus het werd een beetje proppen, maar zodra iedereen op zijn of haar couchette-bed lag, paste het prima.

IMG_8811

 

Read the rest of this entry »

Tja, Split.

We waren er twee dagen en eerlijk gezegd:  veel hebben we er niet gedaan. Je kunt het samenvatten als: uitslapen, zwemmen, zonnen, lezen, slapen, zwemmen, ijs eten, zwemmen, duiken van de rotsen, pizza eten en ‘s avonds een beetje door de stad zwerven. Split is een toeristenstad, maar dan wel een prima toeristenstad: goedkoop ijs, kleine straatjes waarin je kunt verdwalen, grote supermarkten maar ook een kleine lokale markt, mooie stranden en heerlijk koel, helder zeewater. Toch een paar foto’s.

Vandaag willen we naar de Kroatische kust om een paar dagen te ontspannen in Split. Het idee is om de ochtendtrein te nemen naar Ploce, om vanaf daar verder te liften. Het liep anders.

Vergeten

Mostar, ‘s ochtends vroeg. We zijn op het station als Antine er achter komt dat ze iets is vergeten in het hostel. Iets dat echt mee moet. De trein naar Ploce, Kroatië, zou in principe over een kwartiertje aan moeten komen, maar in de Balkan weet je het nooit. Tegen beter weten in sprint Antine terug de stad in, naar het hostel.

En ja hoor, de trein kwam slechts drie minuutjes te laat aan. Te weinig voor de arme Antine naar het hostel op en neer te rennen. Terwijl ik op de zware backpacks let, zie ik de trein aankomen, de reizigers uitstappen en langzaam weer vertrekken. De volgende trein zou pas in de avond gaan. Fijn.

Read the rest of this entry »

Vaarwel Sarajevo, goedemorgen Mostar!

De ochtend na mijn ‘Bosnian night’ in Sarajevo vertrokken we in alle vroegte uit het hostel. Om zes uur ‘s ochtends stonden we onze tassen in te pakken, om half zeven stonden we beneden bij de Baščaršija op de tram te wachten. Die niet kwam.  We besloten een taxi te nemen; voor zeven DM werden we snel door het verkeer heen geloodsd.

Snel sprintten we het enorme station van Sarajevo binnen, de trein met eindbestemming Ploče (Kroatië) stond al klaar. Een locomotief, twee oude Zweedse wagons en een restauratiewagen vormden samen het korte treintje waar een grote groep backpackers zich in moest proppen. We vonden één vrije veel te lekkere stoel, waarin we om de beurt een dutje deden, om ons slaaptekort van de vorige nacht nog aan te vullen. Langzaam vertrekt de trein uit Sarajevo, om in de mist van de heuvels te verdwijnen.

Er rijden maar twee treinen per dag tussen Sarajevo en Mostar/Мостар (inmiddels geloof ik drie), waarvan er (destijds, tegenwoordig niet meer) één doorrijdt naar het Kroatische kustplaatsje Ploče. Eén trein rijdt vroeg in de ochtend, de ander laat in de avond. Allesbehalve ideaal dus. Read the rest of this entry »

Sarajevo is één van die steden waarvan je nooit al zijn facetten zult zien. De buitenwijken deden me bijna aan de verslonsde buitenwijken van Tallinn denken, al hadden de gebouwen daar geen kogelgaten, de binnenstad deed denken aan een kruising tussen Belgrado en Istanbul; Austro-hongaarse bouw versus de Ottomaanse invloeden op de bazaar. En dan hebben we de toeristische attracties als de bierbrouwerij en de Tunnel of Hope nog niet eens gezien…

IMG_8480 Read the rest of this entry »

Deze post bevat maar weinig foto’s dankzij de vieze ramen van de bus…

Ik wilde graag mijn verjaardag in Sarajevo, Bosnië-Herzegovina, vieren. Tussen Kotor en Sarajevo bestaan geen directe busverbindingen en omdat er in de regio van Kotor niet zo heel veel autoverkeer is, was liften ook niet de beste optie.

Dus moesten we naar Nikšić (Никшић), de tweede of derde stad van het land, om daar over te stappen op de bus naar Sarajevo. Tegen een uur of zes zouden we dan in Sarajevo aankomen, was de theorie. Het liep anders.

IMG_8476

Dubbel pech

Ik schrok wakker van een harde klap bij het achterwiel van onze enigszins aftandse bus, gevolgd door een hoop binnenkomend stof. De bus komt schokkend tot stilstand. De bus die ons naar Nikšić bracht, kwam al moeilijk de steile helling bij Morinj op, maar kreeg nu dus ook nog pech op de hoogvlakte. Blijkbaar was het voor de chauffeur niets ernstigs: na een snelle check reed hij behoedzaam door. De bus hobbelde wel iets meer dan eerst.

Read the rest of this entry »

Goedemorgen!

Toen ik wakker werd, keek ik vanuit mijn raam uit op het rustige water van de baai van Kotor. Zowat recht vanuit bed doken we het water voor ons hostel in. Het water van de baai van Kotor was heerlijk koel en spiegelglad, zo vroeg in de ochtend. Het deel waarin we zwommen lag nog steeds in de schaduw van de bergen voor ons. Na onze ochtendduik was het tijd om even te luieren op het kiezelstrand voor het hostel. Mocht ook wel, na die afstanden die we in de afgelopen week hadden afgelegd.

Kotor is een ommuurde kuststad aan het absolute uiteinde van de baai van Kotor (Boka Kotorska) , een lange zeearm in het westen van Montenegro. De stad is omringd door scherp gekante heuvelruggen van tussen de 600 en 1000 meter hoog en wordt bewaakt door het 280 meter hoger gelegen fort San Giovanni. De stad zelf heeft Romeinse en Dalmatische roots en is later overheerst door onder meer de Bulgaren, Serviërs en maakte ook deel uit van het Venetiaanse rijk. En dat is te zien: de stad ademt een mix van Italiaanse en Servische invloeden uit.

Read the rest of this entry »