Archives for category: Moeilijk naar huis

Byebye Beograd

Op 20 juli hielden we het voor gezien in Belgrado, de Servische hoofdstad aan de Sava. Het werd tijd om eens wat minder drukke steden en omgevingen op te zoeken. Tijd voor hogere oorden en oude steden. Tijd voor Kotor, Montenegro.

We kochten bij de Wasteels twee reserveringen voor de enige dagtrein Belgrado-Bar (Montenegro), de IC ‘Tara‘, naar de rivier die zich dwars door het Montegrijnse gebergte slingert. Vijf wagons en één autotransportwagon stonden ‘s ochtends vroeg al langs het perron van Belgrado op ons te wachten. We hadden mazzel: we bleken twee plaatsen te hebben geboekt in een oude 1e klas wagon, dus met verstelbare stoelen en lekker veel beenruimte. Geen overbodige luxe voor de lange treinreis die ons te wachten stond.

Read the rest of this entry »

En natuurlijk was onze trein wéér vertraagd…

Officieel hadden we om 05.10 aan moeten komen in Belgrado. Niet dus. Rond die tijd waren we nog ergens op een uur afstand van de Servische hoofdstad. Tegen zevenen reed de trein dan eindelijk het grote, vervallen station van de stad binnen.

Daarna namen we een van de eerste bussen naar ons hostel. Tenminste dat dachten we, maar ik had me in naam en adres vergist. Balen, maar hé het is nog vroeg en hadden per slot van rekening wel even mooi een rit van ruim 300 kilometer dwars door Servië en Bulgarije achter de rug. Met een flinke wandeling en zoektocht (waar is WiFi als je het nodig hebt…) kwamen we dan eindelijk aan bij het Belgrade Shine Hostel, een omgebouwd appartement achter in een donker flatgebouw. We konden meteen ons bed, maar er was er tijdelijk maar één vrij. Dat maakte ons niet uit, we vielen tegen elkaar aan in een diepe slaap. Even bijslapen.

Read the rest of this entry »

Daar stonden we dan, onvoorbereid om tien uur ‘s avonds op Bucuresti Gara Nord. We hadden geen hostel en geen idee waar we heen moesten. We besloten gewoon maar de hostels uit de Lonely Planet na te bellen, maar dat bleek niet zo’n succes: alles zat vol.

Gelukkig kreeg ik via via het nummer van het Holiday Hostel, een klein hostel net buiten de Boekarestse binnenstad. Het bleek alleen nogal een uitdaging om het hostel te vinden: het bleek in een villa in een wat nare achterwijk van de stad te zijn, maar we werden gastvrij ontvangen. Prima hostel, heerlijke douches.

Alleen: we hadden geen eten meer en er was nergens een supermarkt te vinden. Dus moesten we maar naar het uitgaansdistrict, om daar om twaalf uur ‘s avonds nog even een kebab met yogurt te pakken. Even opladen…

Sovjetflats & het een-na-grootste gebouw van de wereld

Read the rest of this entry »

Sibiu is leuk, maar geen stad waar je meer dan een dag of twee rond kan hangen. In het Felinarul-hostel vertelde de host ons over de verschillende gebergten rond het Transsylvanische stadje, de verschillende wandelroutes in het gebied en de gevaren. We wilden écht heel graag de bergen in, dus we lieten ons uitgebreid voorlichten over beren, wolven en lynxen, het onvoorspelbare weer in de regio en de toestand van de hutten.

Liftcultuur

Uiteindelijk besloten we vanaf het dorpje Porumbacu de Jos naar de Cabana Negoiu te gaan, een berghut op de flank van de Negoiu. Vanaf daar wilden we een dagtochten lopen. Volgens de eigenaar van het hostel heeft Sibiu een lifters-cultuur, dus moest het geen probleem zijn om de drieëndertig kilometer naar het dorpje te liften.

CIMG8115 Read the rest of this entry »

Into the unknown: Roemenië

Iets voor twaalven stonden we weer met onze rugzakken in de enorme monumentale hal van het Budapest Keleti-pu station. We hadden een groot deel van onze dag doorgebracht met het zoeken naar een internetcafé en het kopen van Interrailtickets: we waren dat gestress om treinkaartjes te kopen zat. De rest van de tijd hebben we geïnvesteerd in het oppikken van gratis blikjes cola en lekker eten inslaan voor de reis naar Sibiu, Roemenië. We zouden om 23.30 uit Budapest vertrekken en de volgende dag om 09.29 in Blaj aankomen. Even wachten op de volgende trein en door naar Sibiu, waar we om 11.59 zouden aankomen, stelden we ons zo voor.

De lange nachttrein stond klaar in het geelachtig verlichtte Keletip-pu station. We lieten onze ticketes zien aan de wagenbegeleider en wurmden ons met onze backpacks naar binnen. We deelden onze coupé met een jong Tsjechisch stel dat twee weken lang de bergen in zou gaan en twee oude Roemeense dames die in Oostenrijk een baantje hadden. We maakten onze bedden op, spraken nog wat met onze coupe-genoten, keken op onze buik naar de verdwijnende lichtjes van Budapest en gingen slapen.

Romanian Morning

De volgende morgen waren we bij lange nog niet waar we wilden zijn. Het was al bijna licht toen we de grensovergang bij Curtici overstaken en toen de zon al een poos op was waren we dan wel Arad voorbij (of misschien waren we er nooit langsgekomen), maar bij Blaj waren we nog lang niet. De trein reed op een slakkegang door het extreem groene Roemeense landschap. De topsnelheid zal af en toe tegen de 80 kilometer per uur zijn geweest. We wisten toen nog niet dat het nóg langzamer kon.

IMG_7353

Read the rest of this entry »

De volgende ochtend…

…moesten we al weer vroeg op. De vriend van Zsuzsy moest vroeg aan de slag op de werkplaats en zijzelf zou vroeg in de ochtend de bus terug naar Slowakije nemen, dus was het ook tijd voor ons om weg te gaan. We namen de trein naar het Balatonmeer, waar we ons goed vergisten in een station en na een hoop gedoe per bus en te voet alsnog op de juiste plaats aankwamen.

Blauw

Met een pontje staken we het enorme, kobaltblauwe meer over naar het kloosterdorpje Tihany. Ook voor de pont gold: studentenkorting. Daarna gingen we naar een privéstrand om nog even in het heerlijke meer te gaan zwemmen. Ook hier: studentenkorting. Toen haalden we een ijsje: helaas géén studentenkorting.

Read the rest of this entry »

De volgende bestemming

…na Krakau was Hongarije. Vanaf Krakau wilden we om kosten te besparen naar Budapest liften. In de buurt van Budapest zouden we kunnen slapen bij Zsuszy, een flatgenootje uit Tartu, en haar vriend. Dubbel besparen dus.

Om vanaf Krakau naar Budapest te liften zijn er grofweg drie opties: via Zvolen (SK), via Brno en Bratislava of via Poprad. ’s Ochtends vroeg namen we de tram naar de rand van de stad, waar we op een schimmig marktje wachtten op de aansluitende bus. Met die bus vertrokken we naar de rand van de stad, waar we bij een Burger King onze beste glimlach opzetten en er maar het beste van hoopten.

IMG_6977

Al snel stopte er een Pool met een zeer beperkte kennis van het Engels. Hij ging niet naar Slowakije, maar zou ons wel even meenemen richting de grens. Het was een gezellige rit, wij probeerden hem wat Nederlands en Engels te leren, hij leerde ons wat woordjes Pools en Slowaaks. Alleen merkten we tijdens het gesprek niet dat we de afslag naar Slowakije voorbij reden…

Read the rest of this entry »