Archives for category: Reisverslagen

25 juli. Om vier uur werd ik wakker en besloot ik eens op te zoeken wat de symptomen van een zonnesteek eigenlijk zijn. Koorts: check. Koppijn: check. Misselijkheid: check. Slecht slapen: check. Rillingen: check. Duizeligheid: check. Bloeddoorlopen ogen: check. Ik belde mijn reisverzekering, die adviseerde een ziekenhuis op te zoeken. De receptioniste van het hostel schreef mijn klacht in het Armeens op en regelde een taxi naar het ziekenhuis.

IMG_3027.JPG

In het Nairi Medical Center aangekomen werd ik zonder al te veel woorden een kamertje ingestuurd, op een bank geplaatst en kreeg ik een thermometer onder mijn oksel. Het briefje deed zijn wonderen, waarna er wat Armeens tussen de verpleegsters werd gewisseld en ik iemand een infuus uit de voorraadkast zag pakken. Ai. Ze vroegen mij om mijn paspoort en mijn verzekering, en wilden een betalingsgarantie van mijn verzekering krijgen. Wéér een duur telefoontje naar Nederland dus. Read the rest of this entry »

De volgende dag bleek dat de zonneschade wat heftiger dan gedacht: het deed pijn, en flink ook. In eerste instantie waren we van plan om vandaag, de 24ste, naar het Svaneti-gebied in het Caucasusgebergte te vertrekken. Met een verbrande rug was een vierdaagse trektocht toch ineens een stuk minder aantrekkelijk.

img_3001

In de “Armenia”, ergens tussen Samtredia en Tblisi. 

Plan B: naar Armenië 

We besloten een plan B op te zetten: met de nachttrein naar Yerevan, de hoofdstad van Armenie, tot we genoeg hersteld waren om weer vier dagen in de volle zon te kunnen gaan lopen. Met name Tristan voelde zich belabberd.

Op naar het kantoor van de Georgische spoorwegen dus. Helaas kwam ik er daar achter dat ik alleen mijn eigen paspoort bij me had, waardoor ik geen tickets kon boeken. Terug naar het hostel dus, om vanaf daar onszelf met alle bagage in een Mashutka te proppen en naar het station te rijden. Voor 54 Lari per persoon (iets meer dan 20 euro) kregen we een enkeltje voor de dagelijkse trein van 15.35 uur naar Yerevan, derde klas.

En dat hebben we geweten. Read the rest of this entry »

Tja, dat waren we even vergeten: in Batumi was het een stuk zonniger dan in Nederland de afgelopen maanden. Maar dat we zelfs bij een bewolkte hemel extreem konden verbranden, dat wisten we niet.

img_2947

Typische bebouwing in Batumi

‘No munny’ in de brandende zon

We waren na een korte wandeltocht en een rit met een Mashutka in Batumi aangekomen, een kustplaats aan de Georgische kust. Daar konden we terecht bij guesthouse Gulnasi, voor ongeveer 8 euro per nacht. Alleen bleek het betalen een probleem te zijn: welk pinautomaat we ook gebruikten, onze pinpassen werden constant geweigerd… Read the rest of this entry »

DSC_0030.JPG

> 1.200 kilometer in 20 uur

We bleven maar kort in Istanbul. Ondanks dat de stad in de 48 uur dat we er waren veilig voelde, bleef het door de mislukte coup onvoorspelbaar. Ik hoop ooit een andere keer naar Istanbul terug te kunnen keren, om de stad wat beter te verkennen. Al zal het er dan niet zo lekker rustig zijn als nu. Read the rest of this entry »

Afscheid

Het einde van onze mooie vakantie kwam dan eindelijk in zicht. We hadden de laatste kaartjes in onze hand en liepen nog even terug de boulevard van Split op, om een laatste vleug zeelucht op te snuiven en de laatste warme wind en zon op onze huid te voelen. We kochten van onze laatste Kuna’s nog een broodje gezond, liepen naar het station om onze bagage op te pikken en zochten onze trein op.  De trein bestond uit zo’n zes tot zeven (vergeleken met onze eerdere ervaringen) moderne, goed onderhouden Kroatische wagons. Onze coupé zat goed vol met backpackers, dus het werd een beetje proppen, maar zodra iedereen op zijn of haar couchette-bed lag, paste het prima.

IMG_8811

 

Read the rest of this entry »

Tja, Split.

We waren er twee dagen en eerlijk gezegd:  veel hebben we er niet gedaan. Je kunt het samenvatten als: uitslapen, zwemmen, zonnen, lezen, slapen, zwemmen, ijs eten, zwemmen, duiken van de rotsen, pizza eten en ‘s avonds een beetje door de stad zwerven. Split is een toeristenstad, maar dan wel een prima toeristenstad: goedkoop ijs, kleine straatjes waarin je kunt verdwalen, grote supermarkten maar ook een kleine lokale markt, mooie stranden en heerlijk koel, helder zeewater. Toch een paar foto’s.

Vandaag willen we naar de Kroatische kust om een paar dagen te ontspannen in Split. Het idee is om de ochtendtrein te nemen naar Ploce, om vanaf daar verder te liften. Het liep anders.

Vergeten

Mostar, ‘s ochtends vroeg. We zijn op het station als Antine er achter komt dat ze iets is vergeten in het hostel. Iets dat echt mee moet. De trein naar Ploce, Kroatië, zou in principe over een kwartiertje aan moeten komen, maar in de Balkan weet je het nooit. Tegen beter weten in sprint Antine terug de stad in, naar het hostel.

En ja hoor, de trein kwam slechts drie minuutjes te laat aan. Te weinig voor de arme Antine naar het hostel op en neer te rennen. Terwijl ik op de zware backpacks let, zie ik de trein aankomen, de reizigers uitstappen en langzaam weer vertrekken. De volgende trein zou pas in de avond gaan. Fijn.

Read the rest of this entry »

Vaarwel Sarajevo, goedemorgen Mostar!

De ochtend na mijn ‘Bosnian night’ in Sarajevo vertrokken we in alle vroegte uit het hostel. Om zes uur ‘s ochtends stonden we onze tassen in te pakken, om half zeven stonden we beneden bij de Baščaršija op de tram te wachten. Die niet kwam.  We besloten een taxi te nemen; voor zeven DM werden we snel door het verkeer heen geloodsd.

Snel sprintten we het enorme station van Sarajevo binnen, de trein met eindbestemming Ploče (Kroatië) stond al klaar. Een locomotief, twee oude Zweedse wagons en een restauratiewagen vormden samen het korte treintje waar een grote groep backpackers zich in moest proppen. We vonden één vrije veel te lekkere stoel, waarin we om de beurt een dutje deden, om ons slaaptekort van de vorige nacht nog aan te vullen. Langzaam vertrekt de trein uit Sarajevo, om in de mist van de heuvels te verdwijnen.

Er rijden maar twee treinen per dag tussen Sarajevo en Mostar/Мостар (inmiddels geloof ik drie), waarvan er (destijds, tegenwoordig niet meer) één doorrijdt naar het Kroatische kustplaatsje Ploče. Eén trein rijdt vroeg in de ochtend, de ander laat in de avond. Allesbehalve ideaal dus. Read the rest of this entry »

Sarajevo is één van die steden waarvan je nooit al zijn facetten zult zien. De buitenwijken deden me bijna aan de verslonsde buitenwijken van Tallinn denken, al hadden de gebouwen daar geen kogelgaten, de binnenstad deed denken aan een kruising tussen Belgrado en Istanbul; Austro-hongaarse bouw versus de Ottomaanse invloeden op de bazaar. En dan hebben we de toeristische attracties als de bierbrouwerij en de Tunnel of Hope nog niet eens gezien…

IMG_8480 Read the rest of this entry »

Deze post bevat maar weinig foto’s dankzij de vieze ramen van de bus…

Ik wilde graag mijn verjaardag in Sarajevo, Bosnië-Herzegovina, vieren. Tussen Kotor en Sarajevo bestaan geen directe busverbindingen en omdat er in de regio van Kotor niet zo heel veel autoverkeer is, was liften ook niet de beste optie.

Dus moesten we naar Nikšić (Никшић), de tweede of derde stad van het land, om daar over te stappen op de bus naar Sarajevo. Tegen een uur of zes zouden we dan in Sarajevo aankomen, was de theorie. Het liep anders.

IMG_8476

Dubbel pech

Ik schrok wakker van een harde klap bij het achterwiel van onze enigszins aftandse bus, gevolgd door een hoop binnenkomend stof. De bus komt schokkend tot stilstand. De bus die ons naar Nikšić bracht, kwam al moeilijk de steile helling bij Morinj op, maar kreeg nu dus ook nog pech op de hoogvlakte. Blijkbaar was het voor de chauffeur niets ernstigs: na een snelle check reed hij behoedzaam door. De bus hobbelde wel iets meer dan eerst.

Read the rest of this entry »