Deze zomer wilde ik wat anders dan anders doen. In plaats van doen wat ik normaal doe (interrailen, surfen aan de Franse kust, of naar Oost-Europa), besloot ik de lat hoger te leggen: ik wilde naar een gebied dat me al jaren fascineert: de kleine landjes in de Caucasus.

img_3911

Georgië, Armenië en Azerbaijan hebben, vijfentwintig jaar na hun onafhankelijkheid, een heftige periode achter de rug. Hoewel, achter de rug: de regio wordt nog steeds bedreigd door slapende* (gewapende) conflicten**. Buiten de lens van het wereldnieuws, die met name op een aantal landen ten zuiden en ten westen van de Caucasus is gericht (Syrië, Turkije, Oekraïne en de Krim) spelen er hier al jaren koude, bevroren conflicten, die elk moment weer kunnen oplaaien. Georgië heeft te kampen met de afgescheiden regio’s Abchazië en Zuid-Ossetië, Azerbaijan en Armenië hebben al decennia een conflict over de grensregio Nagoro-Karabahk en buurland Iran weet niet wiens bondgenoot het écht is in deze regio: van Turkije, Azerbaijan, of toch het christelijke, door Rusland gesteunde Armenië? Daarnaast grenst de regio in het noorden aan het eveneens onrustige Tsjetjenië van Ramzan Kadyrov.

Budget en conflict 

Kortom, de ultieme plek voor een zomervakantie. Want de landen zijn rijk aan een ongekende hoeveelheid ongerepte natuur, eeuwenoude culturen en relatief weinig bezochte toeristische attracties. Elk land heeft zijn eigen, praktisch onleesbare schrift en herkenbare, eigen cultuur. Bovendien is het er goedkoop. En, oké, dat rauwe randje geeft net die extra spanning die ik leuk vind. Ik werd wat dat betreft ruimschoots beloond.

Mijn interesse voor ‘nieuwe’, net zelfstandige landen, een krap budget en het feit dat ik niet stil kan zitten hebben samen voor het volgende onmogelijke reisschema gezorgd.

Reisschema

Dag 1 (18 juli): Utrecht/Rotterdam – München per trein

Dag 2 (19 juli): München – Istanbul***

Dag 3 & 4 (20-21 juli): Istanbul

Dag 4 (22 21 juli): Istanbul – Hopa – Batumi

Dag 5 & 6 (22 – 23 juli): Batumi

Dag 7 (24 juli): Batumi – Zugdidi – Mestia  Batumi – Yerevan per nachttrein (Armenië)

Dag 8 – 16 (25-31 juli): Armenië (Yerevan, Geghard, Garni, Sevan)

Dag 17 (1 augustus): Yerevan – Tbilisi

Dag 18 (2 augustus): Tbilisi

Dag 19 (3 augustus): Tbilisi – Mestia

Dag 20-22 (4 – 6 augustus) Mestia – Usghuli (meerdaagse trektocht)

Dag 23 (7 augustus): Usghuli – Zugdidi – Kutaisi

Dag 24 (8 augustus): Kutaisi – Achaltsikhe – Vardzia

Dag 25 (9 augustus): Vardzia – Achaltsikhe – Gori

Dag 26 (10 augustus): Gori & Gori-Tbilisi

Dag 27-28 (11-12 augustus): Tbilisi

Dag 29 (13 augustus): Tbilisi – Seki (Azerbaijan)

Dag 30 (14 augustus): Seki & Seki – Baku per nachttrein

Dag 31-34 (15-17 augustus): Baku & Gobustan National Park

Dag 35 (18 augustus): Baku – Kiev – Londen

Dag 36 – 39 (19 – 22 augustus): Londen

Dag 40: Londen – Brussel – Rotterdam

*Hoewel de situatie tijdens de zomer van 2016 rustig was, is er een goede kans dat dat in 2017 anders wordt. In 2017 wordt er een omstreden referendum gehouden in Zuid-Ossetië (Georgië) over aansluiting bij Rusland. Het spreekt vanzelf dat de centrale regering in Tbilisi daar niet blij mee is. In Tbilisi wonende Oekraïners en Russen vrezen dan ook een herhaling van de Russisch-Georgische oorlog van 2008.
**In het geval van het conflict tussen Azerbaijan en Armenië is het misschien gepaster om van een slapende oorlog dan vrede te spreken. In april 2016 waren er over en weer een aantal artillerie- en tankbeschietingen, waarbij mogelijk enkele tientallen doden vielen. Dit was in de regio Nagoro-Karabakh, dat zichzelf ziet als een onafhankelijk land, maar door Azerbaijan wordt geclaimd en waar Armenië de facto de dienst uitmaakt. In juli-augustus 2016 dreigde het conflict opnieuw op te laaien door een binnenlandse machtsstrijd in Armenië.
*** Het bezoek aan Istanbul was gepland omdat het in 2016 nog lastig was om een manier te vinden de Caucasus in te komen zónder Tbilisi drie keer te kruisen tijdens een rondreis. Inmiddels is dat veranderd, er zijn directe vluchten vanuit Nederland naar Tbilisi én Kutaisi. Daarnaast waren er weinig dagelijkse, directe vluchten. Door de coup van 15 juli (waarvan de naweeën nog te voelen waren op de 19e), en de aanslag op vliegveld Atatürk op 28 juni, hebben we ons verblijf in deze mooie stad helaas wat beperkt.