Vandaag willen we naar de Kroatische kust om een paar dagen te ontspannen in Split. Het idee is om de ochtendtrein te nemen naar Ploce, om vanaf daar verder te liften. Het liep anders.

Vergeten

Mostar, ‘s ochtends vroeg. We zijn op het station als Antine er achter komt dat ze iets is vergeten in het hostel. Iets dat echt mee moet. De trein naar Ploce, Kroatië, zou in principe over een kwartiertje aan moeten komen, maar in de Balkan weet je het nooit. Tegen beter weten in sprint Antine terug de stad in, naar het hostel.

En ja hoor, de trein kwam slechts drie minuutjes te laat aan. Te weinig voor de arme Antine naar het hostel op en neer te rennen. Terwijl ik op de zware backpacks let, zie ik de trein aankomen, de reizigers uitstappen en langzaam weer vertrekken. De volgende trein zou pas in de avond gaan. Fijn.

Read the rest of this entry »

Vaarwel Sarajevo, goedemorgen Mostar!

De ochtend na mijn ‘Bosnian night’ in Sarajevo vertrokken we in alle vroegte uit het hostel. Om zes uur ‘s ochtends stonden we onze tassen in te pakken, om half zeven stonden we beneden bij de Baščaršija op de tram te wachten. Die niet kwam.  We besloten een taxi te nemen; voor zeven DM werden we snel door het verkeer heen geloodsd.

Snel sprintten we het enorme station van Sarajevo binnen, de trein met eindbestemming Ploče (Kroatië) stond al klaar. Een locomotief, twee oude Zweedse wagons en een restauratiewagen vormden samen het korte treintje waar een grote groep backpackers zich in moest proppen. We vonden één vrije veel te lekkere stoel, waarin we om de beurt een dutje deden, om ons slaaptekort van de vorige nacht nog aan te vullen. Langzaam vertrekt de trein uit Sarajevo, om in de mist van de heuvels te verdwijnen.

Er rijden maar twee treinen per dag tussen Sarajevo en Mostar/Мостар (inmiddels geloof ik drie), waarvan er (destijds, tegenwoordig niet meer) één doorrijdt naar het Kroatische kustplaatsje Ploče. Eén trein rijdt vroeg in de ochtend, de ander laat in de avond. Allesbehalve ideaal dus. Read the rest of this entry »

Sarajevo is één van die steden waarvan je nooit al zijn facetten zult zien. De buitenwijken deden me bijna aan de verslonsde buitenwijken van Tallinn denken, al hadden de gebouwen daar geen kogelgaten, de binnenstad deed denken aan een kruising tussen Belgrado en Istanbul; Austro-hongaarse bouw versus de Ottomaanse invloeden op de bazaar. En dan hebben we de toeristische attracties als de bierbrouwerij en de Tunnel of Hope nog niet eens gezien…

IMG_8480 Read the rest of this entry »

Deze post bevat maar weinig foto’s dankzij de vieze ramen van de bus…

Ik wilde graag mijn verjaardag in Sarajevo, Bosnië-Herzegovina, vieren. Tussen Kotor en Sarajevo bestaan geen directe busverbindingen en omdat er in de regio van Kotor niet zo heel veel autoverkeer is, was liften ook niet de beste optie.

Dus moesten we naar Nikšić (Никшић), de tweede of derde stad van het land, om daar over te stappen op de bus naar Sarajevo. Tegen een uur of zes zouden we dan in Sarajevo aankomen, was de theorie. Het liep anders.

IMG_8476

Dubbel pech

Ik schrok wakker van een harde klap bij het achterwiel van onze enigszins aftandse bus, gevolgd door een hoop binnenkomend stof. De bus komt schokkend tot stilstand. De bus die ons naar Nikšić bracht, kwam al moeilijk de steile helling bij Morinj op, maar kreeg nu dus ook nog pech op de hoogvlakte. Blijkbaar was het voor de chauffeur niets ernstigs: na een snelle check reed hij behoedzaam door. De bus hobbelde wel iets meer dan eerst.

Read the rest of this entry »

Goedemorgen!

Toen ik wakker werd, keek ik vanuit mijn raam uit op het rustige water van de baai van Kotor. Zowat recht vanuit bed doken we het water voor ons hostel in. Het water van de baai van Kotor was heerlijk koel en spiegelglad, zo vroeg in de ochtend. Het deel waarin we zwommen lag nog steeds in de schaduw van de bergen voor ons. Na onze ochtendduik was het tijd om even te luieren op het kiezelstrand voor het hostel. Mocht ook wel, na die afstanden die we in de afgelopen week hadden afgelegd.

Kotor is een ommuurde kuststad aan het absolute uiteinde van de baai van Kotor (Boka Kotorska) , een lange zeearm in het westen van Montenegro. De stad is omringd door scherp gekante heuvelruggen van tussen de 600 en 1000 meter hoog en wordt bewaakt door het 280 meter hoger gelegen fort San Giovanni. De stad zelf heeft Romeinse en Dalmatische roots en is later overheerst door onder meer de Bulgaren, Serviërs en maakte ook deel uit van het Venetiaanse rijk. En dat is te zien: de stad ademt een mix van Italiaanse en Servische invloeden uit.

Read the rest of this entry »

Byebye Beograd

Op 20 juli hielden we het voor gezien in Belgrado, de Servische hoofdstad aan de Sava. Het werd tijd om eens wat minder drukke steden en omgevingen op te zoeken. Tijd voor hogere oorden en oude steden. Tijd voor Kotor, Montenegro.

We kochten bij de Wasteels twee reserveringen voor de enige dagtrein Belgrado-Bar (Montenegro), de IC ‘Tara‘, naar de rivier die zich dwars door het Montegrijnse gebergte slingert. Vijf wagons en één autotransportwagon stonden ‘s ochtends vroeg al langs het perron van Belgrado op ons te wachten. We hadden mazzel: we bleken twee plaatsen te hebben geboekt in een oude 1e klas wagon, dus met verstelbare stoelen en lekker veel beenruimte. Geen overbodige luxe voor de lange treinreis die ons te wachten stond.

Read the rest of this entry »

En natuurlijk was onze trein wéér vertraagd…

Officieel hadden we om 05.10 aan moeten komen in Belgrado. Niet dus. Rond die tijd waren we nog ergens op een uur afstand van de Servische hoofdstad. Tegen zevenen reed de trein dan eindelijk het grote, vervallen station van de stad binnen.

Daarna namen we een van de eerste bussen naar ons hostel. Tenminste dat dachten we, maar ik had me in naam en adres vergist. Balen, maar hé het is nog vroeg en hadden per slot van rekening wel even mooi een rit van ruim 300 kilometer dwars door Servië en Bulgarije achter de rug. Met een flinke wandeling en zoektocht (waar is WiFi als je het nodig hebt…) kwamen we dan eindelijk aan bij het Belgrade Shine Hostel, een omgebouwd appartement achter in een donker flatgebouw. We konden meteen ons bed, maar er was er tijdelijk maar één vrij. Dat maakte ons niet uit, we vielen tegen elkaar aan in een diepe slaap. Even bijslapen.

Read the rest of this entry »

From Russia with Love

Toen onze trein, de IR 383 “Bulgaria Express”, tegen kwart over twaalf ‘s nachts eindelijk het Buchuresti Gara Nord binnenliep had hij  op zijn weg vanuit Moskou/Москва al een uur vertraging opgelopen. Op zich bewonderenswaardig voor een trein die er al ruim 1750 kilometer op heeft zitten.

Zodra de trein tot stilstand kwam, kwam de massa backpackers en Roemenen op het perron in beweging. Russen, Oekraïners en Moldaven stroomden de trein uit terwijl wij op zoek gingen naar onze wagon. We hadden een couchette gereserveerd, maar we waren verrast toen we uiteindelijk voor een grote Russische wagon stonden, het type dat ik kende van de nachttreinen waar ik in Rusland al verschillende nachten in had doorgebracht. Een Russische Prodovnik controleerde onze kaarten en bracht ons naar onze bedden.

En die waren verrassend luxe. Twee heerlijk zachte matrassen met dito dekens in een gezellig, maar ontzettende klassiek uitziende coupe. We deelden de coupé met een Amerikaan en een Bulgaarse die naar haar kantoor in Sofia ging, omdat er in het weekend geen vluchten van Bucuresti naar Sofia zijn, waardoor ze dan maar met de trein moest.

Piepend en krakend reed de trein het station uit, op naar nog meer onbekend gebied voor mij: Bulgarije.

Read the rest of this entry »

Daar stonden we dan, onvoorbereid om tien uur ‘s avonds op Bucuresti Gara Nord. We hadden geen hostel en geen idee waar we heen moesten. We besloten gewoon maar de hostels uit de Lonely Planet na te bellen, maar dat bleek niet zo’n succes: alles zat vol.

Gelukkig kreeg ik via via het nummer van het Holiday Hostel, een klein hostel net buiten de Boekarestse binnenstad. Het bleek alleen nogal een uitdaging om het hostel te vinden: het bleek in een villa in een wat nare achterwijk van de stad te zijn, maar we werden gastvrij ontvangen. Prima hostel, heerlijke douches.

Alleen: we hadden geen eten meer en er was nergens een supermarkt te vinden. Dus moesten we maar naar het uitgaansdistrict, om daar om twaalf uur ‘s avonds nog even een kebab met yogurt te pakken. Even opladen…

Sovjetflats & het een-na-grootste gebouw van de wereld

Read the rest of this entry »

Sibiu is leuk, maar geen stad waar je meer dan een dag of twee rond kan hangen. In het Felinarul-hostel vertelde de host ons over de verschillende gebergten rond het Transsylvanische stadje, de verschillende wandelroutes in het gebied en de gevaren. We wilden écht heel graag de bergen in, dus we lieten ons uitgebreid voorlichten over beren, wolven en lynxen, het onvoorspelbare weer in de regio en de toestand van de hutten.

Liftcultuur

Uiteindelijk besloten we vanaf het dorpje Porumbacu de Jos naar de Cabana Negoiu te gaan, een berghut op de flank van de Negoiu. Vanaf daar wilden we een dagtochten lopen. Volgens de eigenaar van het hostel heeft Sibiu een lifters-cultuur, dus moest het geen probleem zijn om de drieëndertig kilometer naar het dorpje te liften.

CIMG8115 Read the rest of this entry »