Archives for posts with tag: liften

Vandaag willen we naar de Kroatische kust om een paar dagen te ontspannen in Split. Het idee is om de ochtendtrein te nemen naar Ploce, om vanaf daar verder te liften. Het liep anders.

Vergeten

Mostar, ‘s ochtends vroeg. We zijn op het station als Antine er achter komt dat ze iets is vergeten in het hostel. Iets dat echt mee moet. De trein naar Ploce, Kroatië, zou in principe over een kwartiertje aan moeten komen, maar in de Balkan weet je het nooit. Tegen beter weten in sprint Antine terug de stad in, naar het hostel.

En ja hoor, de trein kwam slechts drie minuutjes te laat aan. Te weinig voor de arme Antine naar het hostel op en neer te rennen. Terwijl ik op de zware backpacks let, zie ik de trein aankomen, de reizigers uitstappen en langzaam weer vertrekken. De volgende trein zou pas in de avond gaan. Fijn.

Read the rest of this entry »

Sibiu is leuk, maar geen stad waar je meer dan een dag of twee rond kan hangen. In het Felinarul-hostel vertelde de host ons over de verschillende gebergten rond het Transsylvanische stadje, de verschillende wandelroutes in het gebied en de gevaren. We wilden écht heel graag de bergen in, dus we lieten ons uitgebreid voorlichten over beren, wolven en lynxen, het onvoorspelbare weer in de regio en de toestand van de hutten.

Liftcultuur

Uiteindelijk besloten we vanaf het dorpje Porumbacu de Jos naar de Cabana Negoiu te gaan, een berghut op de flank van de Negoiu. Vanaf daar wilden we een dagtochten lopen. Volgens de eigenaar van het hostel heeft Sibiu een lifters-cultuur, dus moest het geen probleem zijn om de drieëndertig kilometer naar het dorpje te liften.

CIMG8115 Read the rest of this entry »

De volgende bestemming

…na Krakau was Hongarije. Vanaf Krakau wilden we om kosten te besparen naar Budapest liften. In de buurt van Budapest zouden we kunnen slapen bij Zsuszy, een flatgenootje uit Tartu, en haar vriend. Dubbel besparen dus.

Om vanaf Krakau naar Budapest te liften zijn er grofweg drie opties: via Zvolen (SK), via Brno en Bratislava of via Poprad. ’s Ochtends vroeg namen we de tram naar de rand van de stad, waar we op een schimmig marktje wachtten op de aansluitende bus. Met die bus vertrokken we naar de rand van de stad, waar we bij een Burger King onze beste glimlach opzetten en er maar het beste van hoopten.

IMG_6977

Al snel stopte er een Pool met een zeer beperkte kennis van het Engels. Hij ging niet naar Slowakije, maar zou ons wel even meenemen richting de grens. Het was een gezellige rit, wij probeerden hem wat Nederlands en Engels te leren, hij leerde ons wat woordjes Pools en Slowaaks. Alleen merkten we tijdens het gesprek niet dat we de afslag naar Slowakije voorbij reden…

Read the rest of this entry »

Langs de weg

De volgende dag liftten we van Białystok naar Warschau. We stonden nog maar vijf minuten langs de S8, de belangrijkste weg naar Warschau, of er stopte al een auto. Een Pools stelletje, waarvan het meisje nét haar diploma had gehaald en de jongen nét vandaag een nieuwe auto had gekocht, nam ons mee. “Just be careful, it’s still new!”

Ze reden ons in één lange, vermoeiende rit over tweebaanswegen naar Warschau. Onderweg hadden we het over corruptie, de waarde van diploma’s (“I’m on a private school, so they’ll probably think I bought it”, vertelde het meisje) en werk. Of er nog werk was in Nederland, vroegen de twee. Tja, geen idee, ik was er een half jaar lang niet geweest.

Read the rest of this entry »

Midzomernacht, Jäänipäev, is het Sinterklaas van Estland, hét feestwaar alle Esten weken van tevoren naar uitkijken: jong en oud blijft op tot laat in de nacht, en eigenlijk iedereen is vrij.

IMAG0607

Spookstad

Op drieëntwintig juni kon ik gewoon niet in Tartu blijven: de stad zou verlaten zijn, werd me verteld. Daarom besloot ik ‘op de duim’ naar een klein dorpje boven Tallinn te gaan, waar ik was uitgenodigd door een Engelse vriend en zijn Estse vriendin om in een openluchtmuseum een Jääniöö mee te maken.

Read the rest of this entry »

Met acht man naar Riga, dat kan nooit goed gaan. Toch deden we het, want Julian en Lucas zouden ons gaan verlaten, terug naar Nederland. Reden voor een afscheidstrip. Met twee Duitsers, een Amerikaan en vijf Nederlanders.

Grouppic

Over Riga heb ik al veel verteld, dus ik vertel hier alléén de dingen die ik nog niet eerder verteld heb.

Read the rest of this entry »