Archives for posts with tag: trein

De volgende dag bleek dat de zonneschade wat heftiger dan gedacht: het deed pijn, en flink ook. In eerste instantie waren we van plan om vandaag, de 24ste, naar het Svaneti-gebied in het Caucasusgebergte te vertrekken. Met een verbrande rug was een vierdaagse trektocht toch ineens een stuk minder aantrekkelijk.

img_3001

In de “Armenia”, ergens tussen Samtredia en Tblisi. 

Plan B: naar Armenië 

We besloten een plan B op te zetten: met de nachttrein naar Yerevan, de hoofdstad van Armenie, tot we genoeg hersteld waren om weer vier dagen in de volle zon te kunnen gaan lopen. Met name Tristan voelde zich belabberd.

Op naar het kantoor van de Georgische spoorwegen dus. Helaas kwam ik er daar achter dat ik alleen mijn eigen paspoort bij me had, waardoor ik geen tickets kon boeken. Terug naar het hostel dus, om vanaf daar onszelf met alle bagage in een Mashutka te proppen en naar het station te rijden. Voor 54 Lari per persoon (iets meer dan 20 euro) kregen we een enkeltje voor de dagelijkse trein van 15.35 uur naar Yerevan, derde klas.

En dat hebben we geweten. Read the rest of this entry »

cropped-img_3050.jpgDe tas is ingepakt, maar zelf ben ik er nog niet helemaal klaar voor. Denk ik.

Ik ga namelijk weer op reis, wéér op zo’n rotvaart door de wereld heen. En daar zal ik vanaf deze plek over gaan vertellen.

Ik weet het, het is ruim twee jaar geleden dat ik voor het laatst wat op mijn site heb geplaatst. Als je één van mijn volgers bent, dan bij deze mijn excuses voor die enorme periode.

Ik zal het goedmaken. EchtRead the rest of this entry »

Afscheid

Het einde van onze mooie vakantie kwam dan eindelijk in zicht. We hadden de laatste kaartjes in onze hand en liepen nog even terug de boulevard van Split op, om een laatste vleug zeelucht op te snuiven en de laatste warme wind en zon op onze huid te voelen. We kochten van onze laatste Kuna’s nog een broodje gezond, liepen naar het station om onze bagage op te pikken en zochten onze trein op.  De trein bestond uit zo’n zes tot zeven (vergeleken met onze eerdere ervaringen) moderne, goed onderhouden Kroatische wagons. Onze coupé zat goed vol met backpackers, dus het werd een beetje proppen, maar zodra iedereen op zijn of haar couchette-bed lag, paste het prima.

IMG_8811

 

Read the rest of this entry »

Vandaag willen we naar de Kroatische kust om een paar dagen te ontspannen in Split. Het idee is om de ochtendtrein te nemen naar Ploce, om vanaf daar verder te liften. Het liep anders.

Vergeten

Mostar, ‘s ochtends vroeg. We zijn op het station als Antine er achter komt dat ze iets is vergeten in het hostel. Iets dat echt mee moet. De trein naar Ploce, Kroatië, zou in principe over een kwartiertje aan moeten komen, maar in de Balkan weet je het nooit. Tegen beter weten in sprint Antine terug de stad in, naar het hostel.

En ja hoor, de trein kwam slechts drie minuutjes te laat aan. Te weinig voor de arme Antine naar het hostel op en neer te rennen. Terwijl ik op de zware backpacks let, zie ik de trein aankomen, de reizigers uitstappen en langzaam weer vertrekken. De volgende trein zou pas in de avond gaan. Fijn.

Read the rest of this entry »

Vaarwel Sarajevo, goedemorgen Mostar!

De ochtend na mijn ‘Bosnian night’ in Sarajevo vertrokken we in alle vroegte uit het hostel. Om zes uur ‘s ochtends stonden we onze tassen in te pakken, om half zeven stonden we beneden bij de Baščaršija op de tram te wachten. Die niet kwam.  We besloten een taxi te nemen; voor zeven DM werden we snel door het verkeer heen geloodsd.

Snel sprintten we het enorme station van Sarajevo binnen, de trein met eindbestemming Ploče (Kroatië) stond al klaar. Een locomotief, twee oude Zweedse wagons en een restauratiewagen vormden samen het korte treintje waar een grote groep backpackers zich in moest proppen. We vonden één vrije veel te lekkere stoel, waarin we om de beurt een dutje deden, om ons slaaptekort van de vorige nacht nog aan te vullen. Langzaam vertrekt de trein uit Sarajevo, om in de mist van de heuvels te verdwijnen.

Er rijden maar twee treinen per dag tussen Sarajevo en Mostar/Мостар (inmiddels geloof ik drie), waarvan er (destijds, tegenwoordig niet meer) één doorrijdt naar het Kroatische kustplaatsje Ploče. Eén trein rijdt vroeg in de ochtend, de ander laat in de avond. Allesbehalve ideaal dus. Read the rest of this entry »

Byebye Beograd

Op 20 juli hielden we het voor gezien in Belgrado, de Servische hoofdstad aan de Sava. Het werd tijd om eens wat minder drukke steden en omgevingen op te zoeken. Tijd voor hogere oorden en oude steden. Tijd voor Kotor, Montenegro.

We kochten bij de Wasteels twee reserveringen voor de enige dagtrein Belgrado-Bar (Montenegro), de IC ‘Tara‘, naar de rivier die zich dwars door het Montegrijnse gebergte slingert. Vijf wagons en één autotransportwagon stonden ‘s ochtends vroeg al langs het perron van Belgrado op ons te wachten. We hadden mazzel: we bleken twee plaatsen te hebben geboekt in een oude 1e klas wagon, dus met verstelbare stoelen en lekker veel beenruimte. Geen overbodige luxe voor de lange treinreis die ons te wachten stond.

Read the rest of this entry »

En natuurlijk was onze trein wéér vertraagd…

Officieel hadden we om 05.10 aan moeten komen in Belgrado. Niet dus. Rond die tijd waren we nog ergens op een uur afstand van de Servische hoofdstad. Tegen zevenen reed de trein dan eindelijk het grote, vervallen station van de stad binnen.

Daarna namen we een van de eerste bussen naar ons hostel. Tenminste dat dachten we, maar ik had me in naam en adres vergist. Balen, maar hé het is nog vroeg en hadden per slot van rekening wel even mooi een rit van ruim 300 kilometer dwars door Servië en Bulgarije achter de rug. Met een flinke wandeling en zoektocht (waar is WiFi als je het nodig hebt…) kwamen we dan eindelijk aan bij het Belgrade Shine Hostel, een omgebouwd appartement achter in een donker flatgebouw. We konden meteen ons bed, maar er was er tijdelijk maar één vrij. Dat maakte ons niet uit, we vielen tegen elkaar aan in een diepe slaap. Even bijslapen.

Read the rest of this entry »

Sibiu is leuk, maar geen stad waar je meer dan een dag of twee rond kan hangen. In het Felinarul-hostel vertelde de host ons over de verschillende gebergten rond het Transsylvanische stadje, de verschillende wandelroutes in het gebied en de gevaren. We wilden écht heel graag de bergen in, dus we lieten ons uitgebreid voorlichten over beren, wolven en lynxen, het onvoorspelbare weer in de regio en de toestand van de hutten.

Liftcultuur

Uiteindelijk besloten we vanaf het dorpje Porumbacu de Jos naar de Cabana Negoiu te gaan, een berghut op de flank van de Negoiu. Vanaf daar wilden we een dagtochten lopen. Volgens de eigenaar van het hostel heeft Sibiu een lifters-cultuur, dus moest het geen probleem zijn om de drieëndertig kilometer naar het dorpje te liften.

CIMG8115 Read the rest of this entry »

Into the unknown: Roemenië

Iets voor twaalven stonden we weer met onze rugzakken in de enorme monumentale hal van het Budapest Keleti-pu station. We hadden een groot deel van onze dag doorgebracht met het zoeken naar een internetcafé en het kopen van Interrailtickets: we waren dat gestress om treinkaartjes te kopen zat. De rest van de tijd hebben we geïnvesteerd in het oppikken van gratis blikjes cola en lekker eten inslaan voor de reis naar Sibiu, Roemenië. We zouden om 23.30 uit Budapest vertrekken en de volgende dag om 09.29 in Blaj aankomen. Even wachten op de volgende trein en door naar Sibiu, waar we om 11.59 zouden aankomen, stelden we ons zo voor.

De lange nachttrein stond klaar in het geelachtig verlichtte Keletip-pu station. We lieten onze ticketes zien aan de wagenbegeleider en wurmden ons met onze backpacks naar binnen. We deelden onze coupé met een jong Tsjechisch stel dat twee weken lang de bergen in zou gaan en twee oude Roemeense dames die in Oostenrijk een baantje hadden. We maakten onze bedden op, spraken nog wat met onze coupe-genoten, keken op onze buik naar de verdwijnende lichtjes van Budapest en gingen slapen.

Romanian Morning

De volgende morgen waren we bij lange nog niet waar we wilden zijn. Het was al bijna licht toen we de grensovergang bij Curtici overstaken en toen de zon al een poos op was waren we dan wel Arad voorbij (of misschien waren we er nooit langsgekomen), maar bij Blaj waren we nog lang niet. De trein reed op een slakkegang door het extreem groene Roemeense landschap. De topsnelheid zal af en toe tegen de 80 kilometer per uur zijn geweest. We wisten toen nog niet dat het nóg langzamer kon.

IMG_7353

Read the rest of this entry »

De volgende ochtend…

…moesten we al weer vroeg op. De vriend van Zsuzsy moest vroeg aan de slag op de werkplaats en zijzelf zou vroeg in de ochtend de bus terug naar Slowakije nemen, dus was het ook tijd voor ons om weg te gaan. We namen de trein naar het Balatonmeer, waar we ons goed vergisten in een station en na een hoop gedoe per bus en te voet alsnog op de juiste plaats aankwamen.

Blauw

Met een pontje staken we het enorme, kobaltblauwe meer over naar het kloosterdorpje Tihany. Ook voor de pont gold: studentenkorting. Daarna gingen we naar een privéstrand om nog even in het heerlijke meer te gaan zwemmen. Ook hier: studentenkorting. Toen haalden we een ijsje: helaas géén studentenkorting.

Read the rest of this entry »